Leren van Dieren

Mijn kat Tommy.

Scvgbhnjy,,k,;;kjhjiuerrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrbbhjyjkykmhhk,.lh/”||\dfertyhjyukioo;/xzdcbnhj,k.-]xdew azaert  2  6   6 6rfdrsfgrh cgb

Ben ik net bezig om een nieuw afgewogen bericht te maken voor mijn blog met een thema en een video, loopt mijn lieve kat over mijn toetsenbord. Zij wil aandacht om aangehaald te worden. De tekst die zij als spoor achterlaat in mijn Word bestand is volstrekt willekeurig. Toch heb ik voor even een moment de neiging om die tekst te lezen. Waarom doe ik dat? Is het omdat je weleens hoort over geheime tekens en verborgen codes? Is het omdat dieren dingen aanvoelen, zoals naderende rampen, die ons als mensen volstrekt ontgaan? Is het omdat apen beter kunnen beleggen dan al die professionals bij RTL7? Is het dat belangrijke uitvindingen altijd bij toeval op weg naar iets anders gedaan worden? Is het dat grote kunst ontstaat als het hoofd leeg is? Ik dacht een rationeel persoon te zijn. Ik ben het niet. Ik ben vatbaar voor suggesties, placebo's en alle andere vormen van irrationaliteit. Ik leef in die wereld.   

Diversiteit

Doneren.

Poster Radio Maria (detail).

Bij toeval zag ik bij het zappen op de televisie de nieuwjaarsgroet van Omroep Gelderland. Omdat de omroep bij mij om de hoek gevestigd is, kende ik de langdurige, koortsachtige verbouwactiviteiten van haar locatie die het afgelopen jaar plaats vonden. Maar toen ik het filmpje zag waarin haar medewerkers de nieuwjaarsgroet brachten, schrok ik echt. Een heel plein vol. Ik zag er wel honderd! Wie betaalt dat eigenlijk allemaal? Spontaan kreeg ik heimwee naar de amateur, naar de radiopiraat die met de hulp van een paar vrienden en een paar kratten bier, kwalitatief gezien, minstens een vergelijkbaar product aflevert. Ik waardeer bijzondere, authentieke initiatieven en doe waar mogelijk een donatie. De diversiteit van het cultuurlandschap is een groot goed en dient zoveel mogelijk met particuliere middelen ondersteund te worden. Liefst zo direct mogelijk en zonder tussenkomst van loterijen en dergelijke. Zelf ben ik al jaren een grote fan van de Amerikaanse radiozender 88.7 WNCW Spindale NC op het internet. Ga ook eens naar http://wncw.org/listen-live en beleef de fantastische, altijd weer verrassende programmering waarin zeer betrokken radiomakers uiteenlopende muziekstijlen aan bod laten komen. Deze zender moet het vooral hebben van donaties. Daar doen ze in Amerika helemaal niet moeilijk over en ze zijn er zeer creatief in. Zelfs als ik mij met de inhoud van een initiatief, zender, stichting of vereniging niet helemaal kan verenigen doneer ik toch. In Nederland onder meer aan de zender Radio Maria hoewel haar conservatieve katholieke geluid op de middengolf mij soms pijnlijk tegen de borst stuit: http://www.radiomaria.nl/ 

NatLab

Science Fiction.

 

 

Nico Schulte. Pentekeningen ca. 1980. Robots en andere figuren. 

 

Ook deze tekeningen was ik vergeten toen ik ze bij het opruimen tegenkwam. Merkwaardige tekeningen. Een robot- achtige figuur die zich uit een soort wand losmaakt en een object, bestaande uit staketsels en aderen, dat lijkt te groeien in een min of meer geconditioneerde omgeving. Het is Science Fiction. Ik herinner mij de periode rond 1980 dat mij dit interesseerde. Niet veel later begon ik mijn beeldende experimenten met het terugbouwen van radio’s door zoveel mogelijk de industriële componenten daarvan te vervangen door natuurlijke, organische materialen waarbij de elektrische voeding werd opgewekt door galvanische energievelden. Het lijkt allemaal absurd, maar recent lees ik dat het onderzoek door Marjolein Helder - zie: http://www.plant-e.com/ - om elektriciteit uit planten te benutten, zeer beloftevol is. Het was ook de periode dat ik, ondanks de welwillende houding van de onderzoekers zelf, tevergeefs bij het Natlab van Philips als beeldend onderzoeker tot een overeenkomst trachtte te komen om te experimenteren met de nieuwste LCD-technieken. We weten hoe het is afgelopen met het NatLab toen Philips haar strategie wijzigde. Er is echter hoop. Ik hoorde Robbert Dijkgraaf onlangs pleiten voor een revival van zo’n plek waarbij de beste onderzoekers met de beste faciliteiten worden ondersteund. Waarom is die plek wel in Princeton en niet gewoon in Nederland?  

 

Verbeelding

Auto's.

Als je je zolder opruimt en je vindt een paar ontwerpschetsen terug die je vergeten was, dan ben je bij de eerste aanblik daarvan weer helemaal terug bij het gevoel dat je had toen je deze schetsen maakte. Supersnelle auto’s. Auto’s die je nooit hebt bezeten, die je nooit hebt kunnen kopen, maar die je wel hebt verbeeld. Het terugvinden van een herinnering aan die verbeelding is eigenlijk ook een bezit:

 

 

3 schetsen uit 1975.

 

 

 

Een hoger doel

Vernederen.



Zit ik weer eens het boek “Nooit meer slapen” van Willem Frederik Hermans te lezen. Het is een afgeschreven bibliotheekboek, vol met vlekken, aantekeningen en platgeslagen muggen. Wat dat betreft kom ik aardig in de sfeer van het boek waarin de schrijver de ellende beschrijft die hij op zijn voettocht door Lapland meemaakt. Wat "Hermans" meemaakt dient een hoger doel: zijn wetenschappelijke onderzoek wil hij afsluiten met het liefst een summa cum laude. Hogere doelen doen mensen het uiterste van zichzelf eisen. Iedere dag verleggen de professionals hun grenzen en gaan risico’s aan. Met de poten in de stront, met de handen in een gezwel, met het hoofd in de vuurlinie. Je zou wel gek zijn om deze risico’s aan te gaan zonder de voordelen daarvan te genieten met het verwerven van geld, aanzien en waardering. Je zou wel gek zijn om stompzinnige taken uit te voeren als er een hoger doel ontbreekt. Het is voor iedere bijstandstrekker vernederend als je door de overheid verplicht wordt om stompzinnige taken uit te voeren op straffe van sancties als het hogere doel volstrekt corrupt is. De overheid heeft helemaal geen banen. Ik prijs mij gelukkig dat het hogere doel van kunst in zichzelf gelegen is. Daarvoor is helemaal geen overheid nodig.

Trash XXL

Troost.

Yorkshire video David Hockney 2013.

 

Ik las een bijzonder artikel in de Volkskrant van 06 december 2013 van Sacha Bronwasser over de kunstenaar Jacobus Kloppenburg. Om meerdere redenen raakte het artikel mij. Allereerst om de ontmoeting met een tot op heden voor mij totaal onbekende kunstenaar en de aard van zijn werk dat mij bijzonder aanspreekt - vooral de recycle-gedachte - . Ik ben blij verrast dat een deel van zijn werk toch nog te zien is bij de Verbeke Foundation nadat een groot deel van zijn archief eerder in de verbrandingsoven verdwenen is. Ik hoop dat zijn werk in België veilig is, maar zeker weten doe ik dat niet helemaal. Op het terrein van de Verbeke Foundation zijn niet alleen kunstwerken aanwezig die de cyclus van leven en dood verbeelden, maar die zelf ook in ernstige mate onderhevig zijn aan de tand des tijds. Het is trouwens oppassen met verbrandingsovens. In Duiven nabij Arnhem staat er ook een. Een prachtig ding op een prachtige plek. Als David Hockney niet in Bradford geboren was zou hij geen landschappen in Yorkshire schilderen maar deze vuilverbrander die zich iedere dag dominant in nieuwe gedaanten vertoont. Een verbrandingsoven is een killer. Je wilt niet weten wat daar aan moois ongezien in verdwijnt. Ik schreef er al eerder over. Gelukkig is er troost. In het artikel lees ik dat Jacobus Kloppenburg ondanks de "Grote Ramp" gewoon is blijven doorwerken.

 

Fallus

Het moet niet gekker worden. 

Uitnodiging tentoonstelling MMKA december 2013.

 

Het is een rare tijd. Zonder enige aankondiging belanden eerst volop vulva’s in mijn mailbox, daarna zijn het talloze fallussen en tegelijkertijd moet ik mij verhouden met Zwarte Piet. Hierboven staat als voorbeeld een uitnodiging van het MMKA. Hoe krijg ik dit allemaal persoonlijk en politiek- correct op orde? Gelukkig ontving ik op Facebook een uitnodiging voor een workshop naaktmodeltekenen. De hierbij getoonde afbeelding gaf mij weer enige structuur aan mijn verwarrende gedachten. Drie krachtige jongemannen in de nationale kleuren rood, wit en blauw tekenen energiek een vrouwelijk en een mannelijk model waarbij de man, zedig gekleed in een boxershort, knielt voor de zittende, naakte vrouw en haar verleidt met een trosje druiven. En zo hoort het.

Workshop in Lichtenvoorde 2013. 

 

   

Vulva

Vragen.

De aanleiding voor dit artikel is ingegeven door een aantal berichten die zomaar, gelijktijdig op mijn pad kwamen:

Allereerst was daar Radio Maria. Toen ik haar voor het eerst op een van mijn radio’s ontving dacht ik nog te maken te hebben met een obscure zender. Het conservatieve katholieke geluid liet ik gewillig op mij neerdalen, ja, zelfs intensiveerde ik de wonderlijke klanken van gebeden en gezangen die tot mij kwamen door meerdere van mijn radio’s in mijn atelier gelijktijdig op deze zender af te stemmen voor een echt surround effect.

Waarom deed ik dat eigenlijk?

Een paar dagen later ontving ik een mail van een kunstvriend met links naar de Vulva Christi:

http://rinkenijburg.blogspot.nl/2013/11/14.html  

http://www.mistermotley.nl/salon/vulva-christi

Waarom las ik dat eigenlijk?

Vandaag zag ik bij de VPRO een aflevering van Metropolis gewijd aan de vagina.

Waarom bekeek ik dat eigenlijk?

Het zijn allemaal vragen. Zij raken het begrip perversiteit. Hoe verbind ik de antwoorden op al die vragen tot een zinvol geheel? Een ding weet ik zeker: De antwoorden zullen altijd vragen blijven.

Recycle the Art

Het nieuwe voegt niets toe aan het oude. Vernieuw daarom het oude.

Met een vriendengroep besprak ik laatst waarom we ooit een korte tijd hebben samengewerkt om beeldende kunst te maken. De naam van de groep noemden we het Conglomeraat. Een conglomeraat is een geheel van dingen. Dat zijn dingen die verder helemaal niets met elkaar te maken hebben, maar zich wel in elkaars nabijheid bevinden. We hebben er vele sessies aan besteed. Niets hadden we gemeen. Althans, dat dachten we. De gemeenschappelijke factor was er wel degelijk. Alleen begrepen we het toen niet. Als ik nu het beeldende werk van dezelfde vrienden er op na zie valt het mij op dat ieder van ons beelden hergebruikt en inhouden herinterpreteert, overigens op een geheel eigen, persoonlijke manier. We waren zo postmodern als de pest.

Om te voorkomen dat mijn beeldende werk regelrecht in de afvalverbrander in Duiven terecht komt, ruimde ik mijn zolder op en ontdekte ik vergeten beeldende werken op papier. Ik snijd deze op maat, bewaar de reststukken en maak er weer nieuwe beelden van. Ook al het afval is goud in mijn handen. Ik waan mij een gelukzalige archeoloog die doorsnedes van vuilnisbelten maakt en daaruit een begin van een nog ongekende cultuur of beschaving tracht te reconstrueren.

Ik zag onze astronaut André Kuipers een bezoek brengen aan Jakarta, Indonesië. Zelden heb ik zoveel afvalbergen gezien. Wat een ellende. Oorzaak is de mind set van de mensen die het afval gewoon weggooien. Dat is traditioneel. Was het vroeger het organische materiaal dat vervolgens direct in de natuur werd opgenomen, nu stapelt al het niet-afbreekbare materiaal van de moderne wereld zich niet alleen torenhoog op maar neemt ook steeds meer plaats in, zelfs in natuurreservaten. Nederland kan hierbij helpen met vuilverbranders. Dat is mooi op de korte termijn. Beter is de mind te resetten.

In Nederland bevindt zich ook een gigantische afvalberg. Een kunstafvalberg. Na de BKR, de WIK en vele andere subsidieregelingen bestaat er veel onverkocht, onvoltooid, mislukt, ongekend, miskend, afgewezen, ondergewaardeerd of anderszins gewogen of beoordeeld beeldend werk in ateliers, gebouwen, fabrieken, opslagruimtes, kelders, schuren en zolders. Voordat we onze cultuur weggooien en we de iets te gretige vuilverbranders in Nederland hiermee voeden dienen we eerst alle verloren ideeën, bijzondere concepten en uitzonderlijke werken veilig te stellen. Het is goud delven. Indachtig Latour.

Radio Maria

 http://www.radiomaria.nl/

 

675 AM.



Een aantal jaren geleden bouwde ik radio’s terug door zoveel mogelijk de industriële componenten te vervangen door organische materialen. Zij stemden verrassend af op mij onbekende, obscure zenders. Recent ontving ik in mijn atelier in Oosterbeek op een van mijn meer dan 50 jaar oude Constant 7 Transistor MW/LW Portable Radio’s de zender Radio Maria- AM 675. Even dacht ik iets obscuurs op het spoor te zijn. Ik stelde mij een moment voor dat de nonnetjes samen met de paters in het klooster dicht bij mijn atelier een ondergrondse religieuze zender begonnen waren. Om de klanken en gebeden zo intensief mogelijk tot mij te laten komen voor een ultieme ruimtelijke beleving stemde ik zes van mijn portable radio’s in mijn atelier af op deze zender. De tijd schrijdt echter voort en het inzicht komt later. De verrassing lijkt verdwenen. Wat mij ooit obscuur leek is dat helemaal niet meer. Radio Maria is een krachtige zender met een Webstream en alles erop en er aan, zelfs Worldwide. Luister naar: http://www.radiomaria.nl/ .