Overheidskunst

Behalve een enkele nieuwszender luister ik niet naar Nederlandse radiozenders. Mijn voorkeur gaat al jaren lang uit naar onder meer de Amerikaanse (internet)zender WNCW. Op mijn koptelefoon, meestal afgestemd op deze zender, schrijf ik blogs, doe ik mijn belastingaangifte, beantwoord ik mails, doe ik internetaankopen, denk ik na en wat al niet. Niet alleen om haar fantastische programmering maar vooral ook om, zonder de bemoeienis van overheden en met minimale facilitering door derden, voortdurend haar bestaan te bevechten door haar luisteraars iedere keer opnieuw te vragen om financieel bij te dragen met vrijwillige donaties of bijvoorbeeld met het afstaan van een oude auto. Naar mijn gevoel een volstrekt legitieme vraag. Hoe direct wil je het contact tussen zender en luisteraar hebben? Kom daar in Nederland eens om!  Behalve voor goede doelen houden we niet van bedelen. Zijn wij in Nederland misschien niet iets te veel gewend geraakt aan door de overheden en de commerciële partijen gefinancierde zenders die het radiogeluid haast gratis lijken te uit te zenden.

Wordt het niet eens tijd voor een nieuwe bezuinigingsronde? Zouden al die door de overheden gepamperde kunstinstellingen in Nederland ook niet eens op scherp moeten gaan door eigenzinniger en brutaler te gaan programmeren met alle risico’s van dien? Wat te denken van Het Mondriaanfonds, een haast volledig door het Rijk gefinancierd fonds, dat onderhand de dienst lijkt uit te maken in Nederland kunstenland en zich als een ware kunstpaus gedraagt? Zij verstrekt onder meer subsidies aan beeldende kunstenaars om bij te dragen aan hun inkomen, daar waar de markt niet in voorziet.  Ik zou het stil houden als mijn aanvraag bij het Fonds zou worden gehonoreerd, het is toch een soort brevet van onvermogen. In plaats daarvan lees ik in de media vele dankbetuigingen van alom gewaardeerde beeldende kunstenaars die reeds een respectabele leeftijd hebben bereikt en het toekennen van een subsidie voor bewezen talent (!) vieren alsof ze een overwinning hebben geboekt en vervolgens door talloze collega-kunstenaars uitbundig gefeliciteerd worden met de finale erkenning van hun kunstenaarschap. Zijn we nog wel gezond bezig? De (politieke) vraag is gerechtvaardigd of de taken van het Mondriaanfonds niet eens kritisch bezien moet worden.

Over Kunst

VM23 Arnhem.

 

VM23 Arnhem leeg (detail)

Op mijn Facebookpagina schreef ik:

"Laat ik nu even in de waan verkeerd hebben dat het Stedelijk een nieuwe start gemaakt had en stond ik op het punt om na vele jaren weer eens naar Amsterdam af te reizen lees ik in een artikel in de Volkskrant van Michiel Kruijt een citaat van directeur Beatrix Ruf uit het persbericht van het SM in Amsterdam: "Het is belangrijk om steeds nieuwe verhalen te vertellen, zowel met onze collectie als met afzonderlijke tentoonstellingen. Juist nu, als tegenwicht van het populisme dat steeds meer in opkomst is in Europa".
Het lijkt mij een valse start van deze nieuwe directeur omdat zij de autonomie van de beeldende kunst met al haar verrassingen en verleidingen maar ook met haar confrontaties en provocaties bij voorbaat verkwanseld heeft ten behoeve van de politiek correcte kunst met haar focus op verheffing, verbinding, cohesie, moraliteit en nog heel veel meer ''nuttige'' doelen. Het begint eng te worden in onze gesubsidieerde kunstinstellingen".
Op de hierboven staande tekst werd veelvuldig gereageerd, waarvoor dank. Hoe verschillend je ook kunt denken over deze beleidsvisie van een professional in de kunst, het thema “kunst en overheid” leeft bij velen die de kunsten een warm hart toedragen en daarbij de rol van de gemeentelijke, provinciale en nationale overheden kritisch volgen. Persoonlijk zet ik mij bijvoorbeeld in voor het belang van een sterk en autonoom kunstklimaat op de plek waar ik woon en actief ben. Voorwaar geen eenvoudige opgave omdat vele zo niet alle politieke besluiten over cultuur in mijn stad en provincie leidden tot een in mijn ogen failliet “top down beleid” waarin de kunsten zijn gereduceerd tot nuttige kunsten, waarin vooral de toegepaste kunsten zoals mode en design worden ondersteund, waarin aan de kunstenaars slechts de rollen van een educatieve of sociale werkers zijn toebedeeld en waarin de gesubsidieerde kunstinstellingen er ondertussen een potje van maken. In dit verband is het veelbetekenend dat de diverse bestuurders in mijn regio met cultuur in hun pakket een bijzonder kunstinitiatief negeerden dat haast "naadloos" in haar eigen beleidsnotities paste. Dit kunstinitiatief, waarbij ikzelf betrokken ben, bood zonder enige subsidie meer dan drie jaar lang in een leegstaand pand, dat ons door een corporatie tijdelijk ter beschikking werd gesteld, niet alleen een laagdrempelig doch kwalitatief hoogwaardig podium voor het creatieve kapitaal in de stad en de regio in de meest brede zin, maar organiseerde ook uitwisselingen met kunstenaars in de (inter)regio. Dit initiatief is binnenkort gedoemd definitief te verdwijnen na de verkoop van het huidige pand. De zoektocht naar een nieuwe plek is nu begonnen. 

WEIB!

Het Laatste Avondmaal.

ImageGerrieLaatsteAvondmaal Birgitta

Dachten we nu wel klaar te zijn met alle emancipatiebewegingen en hebben alle minderheden langzamerhand een gelijkwaardige plek in onze samenleving veroverd, moeten we in Nederland toch weer naarstig op zoek naar onze gedeelde bronnen van waaruit wij onze samenleving opnieuw vorm gaan geven. Lastige vragen over normen en waarden dienen we anno 2017 en alsmaar opnieuw daarna te beantwoorden. VM23 wil dank zij haar deelnemende kunstenaars en initiatiefnemers hier graag een bijdrage aan leveren.

Nauwelijks bekomen van de tentoonstelling WEIB! in VM23 Arnhem, op initiatief van Monica Croese, met vele prachtige beeldende werken van 11 vrouwelijke kunstenaars waarin zij op een individuele wijze de vrouwelijke seksualiteit aan de orde stellen en verbeelden, waarbij een bijzondere versie van het "Laatste Avondmaal", de titel van een schilderij van Birgitta Sundström Jansdotter, boordevol metaforen en symbolen, vele reacties bij het publiek uitlokte en waarover het laatste woord nog niet is gezegd, gaan we in VM23 in april 2017 vrolijk door met de nieuwe tentoonstelling SCHEPPINGSDRANG, geïnitieerd door Bart Drost, waarbij jawel, de Christelijke Goede Week met haar lijden, sterven en opstanding het leidende motief is.

De finissage van WEIB! in VM23 is op zondag  26 maart om 15.00 uur. SCHEPPINGSDRANG opent op zondag 2 april om 15.00 uur. Zie ook:  www.vm23.nl

VM23 Arnhem

Alsof het er nooit is geweest.

Reinier de Huu bereidt een van zijn installaties in VM23 voor.   

In de voormalige AH- supermarkt op een plek tussen het Centrum en het Modekwartier aan de Ir JP van Muijlwijkstraat 23 in Arnhem waar Galerie & Tentoonstellingsruimte VM23 al bijna drie jaar lang het enorme creatieve kapitaal in de stad Arnhem en de verre regio zichtbaar maakt, vinden behalve prachtige tentoonstellingen van beeldende kunst, zie: www.vm23.nl , vele ontmoetingen plaats van de kunstenaars onderling en vooral ook van de kunstenaars met het publiek. Vaak komen voorbijgangers binnen voor een vraag, een praatje of zelfs een luisterend oor. Zoals vorige week de stadsreiniger die in zijn lunchpauze even uit zijn elektrische karretje stapte en tijdens de Wintersalon in VM23 een persoonlijke rondleiding langs alle tentoongestelde werken kreeg van Jeroen Huisman, niet te beroerd om zijn experimentele werk in de catacomben van VM23 daarvoor te onderbreken. De gepensioneerde vrachtwagenchauffeur uit Syrië die spontaan binnenkwam en ons zijn persoonlijke verhaal vertelde. Over dat hij tientallen jaren geleden een Nederlandse vrouw trouwde, in Arnhem kwam wonen en na haar overlijden een aantal jaren geleden nog iedere dag om haar treurt. Over zijn geboortestad waar zijn familie nu nog woont en dat gelegen is tussen de twee gescheiden gebieden die nu door de Koerden worden beheerst, een stad met vele kunsthistorische schatten die beschouwd worden als het begin van onze westerse beschaving en die onherroepelijk verwoest zullen gaan worden bij verdere oorlogshandelingen. Met een aantal daklozen uit de nachtopvang die wij goed kennen en respecteren gaan we bij gelegenheid langs de werken. De voorbeelden zijn legio.

VM23 is mede door de vele spontane ontmoetingen een laagdrempelige en toegankelijke plek die in haar programmering direct aansluit bij de vraag vanuit de creatieve wereld waaruit iedere nieuwe tentoonstelling en activiteit, haast vanzelfsprekend, op een organische wijze ontstaat. Nog twee fantastische tentoonstellingen in maart en april te gaan. Als het pand verkocht gaat worden is het na april 2017 einde verhaal voor VM23, alsof het er nooit is geweest.

Wat zijn jouw kunstfavorieten?

Subjectieve Ranglijstjes.

VeryUglyVeryLovelyGoogleImage

Er wringt iets. Is het de tijdgeest? De laatste jaren kom ik nog maar zelden in het Stedelijk Museum in Amsterdam terwijl ik er ooit zowat iedere in mijn beleving “grensverleggende” tentoonstelling bezocht. De sluiting wegens de verbouwing is daar vast mede debet aan geweest. De grote internationale tentoonstellingen en beurzen in Europa en de musea en galeries in Duitsland ben ik altijd blijven bezoeken evenals tot voor kort ook Het Kröller- Müller Museum in Otterlo totdat de risicoloze tentoonstellingen mij daar gingen vervelen. Ik ga eerder naar de Kunsthal dan het Museum Boijmans van Beuningen in Rotterdam. Het van Abbemuseum in Eindhoven meed ik als de pest toen ze volop op de conceptuele toer ging. Liever reisde ik af naar Spanbroek om het Scheringa Museum in de vm. huishoudschool te bezoeken en er onder andere een mooie tentoonstelling met het werk van Alex Katz zag en ga ik tegenwoordig regelmatig naar Museum MORE in Gorssel, Het Singer Museum in Laren, Museum de Fundatie in Zwolle, het Museum Kurhaus in Kleve en zelfs Het Fries Museum in Leeuwarden en het Drents Museum in Assen. Op slechts de vingers van een hand tel ik mijn bezoeken aan het oninteressante Museum Arnhem, de stad waar ik woon. Slechts eenmaal bezocht ik de Beeldengalerij het Depot in Wageningen maar als het kunstbeleid er aangepast gaat worden sta ik ook daar vooraan in de rij. Ik weet, het is allemaal subjectief, maar de tweede categorie van kunstinstellingen hebben duidelijk mijn voorkeur gekregen. Hoe heeft het toch zover kunnen komen?

Om mij tot Nederland te beperken, de truttige stikwerkjes van Berend Strik, de spuuglelijke bouwsels van Joep van Lieshout, de zwartgallige keramiek van Anne Wenzel, de flauwe stileringen van Henk Visch, de waterige fotobewerkingen van Marlene Dumas, de obligate symboliek van Armando zijn in vele opzichten “top of the bill” en behoren volgens de kenners en verzamelaars tot de eerste categorie, maar staan niet op mijn persoonlijke favorietenlijstje. Wel staan er kunstenaars op zoals de charlatan Anton Heyboer, de hyperrealist zonder inhoud Tjalf Sparnaay, de epigoon van Koons in het kwadraat Joseph Klibanski, de overschatte rommelaar David Bade, de zelfingenomen Jan Cremer, de manipulator Rob Scholte die gewoon de hele boel in de zeik neemt en nog veel meer kunstenaars, verguisd om hun effectbejag, traditiegetrouwheid of andere ziekten.

Wat de kunstbeurzen en de kunstmanifestaties betreft: Amsterdam of Rotterdam? Toch misschien Den Haag, Maastricht, wie weet ooit wel een fantastisch Sonsbeek'20 in Arnhem? Nadat Wim Beeren in Arnhem een grandioze Sonsbeek'71 Buiten de Perken organiseerde volgden er met wisselend succes meerdere Sonsbeek kunstmanifestaties tot in 2016 het absolute dieptepunt bereikt werd met Sonsbeek'16 TransACTION waarbij met Nederlands belastinggeld het Westerse, autonome kunstbegrip door een curatorenteam uit Indonesië radicaal om zeep werd geholpen door te verklaren dat een kunstwerk niet meer was dan een ontmoetingsplek om broodjes te bakken, spelletjes te spelen of in een tent op hele rare stoeltjes te zitten die gemaakt waren uit reddingsvesten waarbij het schaarse publiek geacht werd betrokkenheid te veinzen door over de vluchtelingenproblematiek te discussiëren.

Laten we vooral positief blijven. Welke kunstenaars, kunstinstellingen, kunstbeurzen en kunstmanifestaties staan er op jouw favoriete lijstje? Deel ze!

De kunst is kwetsbaar

VM23.

canongriffinafricanart

De kunst is kwetsbaar. Ondanks haar bewezen bestaansrecht met kwalitatief hoogstaande exposities kan VM23 in Arnhem als een ongesubsidieerde plek voor de autonome beeldende kunst binnenkort zomaar in het niets verdwenen zijn als haar onderkomen in een leegstaand pand door de eigenaar verkocht gaat worden en er geen nieuwe plek gevonden kan worden. Als overheden wegkijken en niet bereid zijn of flexibel genoeg zijn om de kunstinitiatieven van haar burgers in de stad en regio op waarde te schatten, te faciliteren of een alternatief te bieden, laat staan om zelfs de moeite te nemen om het initiatief VM23 gedurende haar driejarige bestaan ondanks vele verzoeken eens te bezoeken zoals "wegens tijdgebrek" de Wethouder van Cultuur in Arnhem Gerrie Elferink presteerde, jawel van de SP, de partij die zou luisteren en dichtbij de gewone man en vrouw zou staan, is dit illustratief voor de mismatch tussen de politieke, bestuurlijke elite en de burgers die zich niet gekend en gehoord voelen. Laten we niet onderschatten dat wat Nationaal, Europees en Internationaal speelt haar voedingsbodem allereerst op microniveau heeft, daar waar de bestuurders het op plaatselijk en regionaal niveau ernstig laten afweten. Het fenomeen Trump komt niet zomaar uit een hoge hoed vallen.   
Het zag er naar uit dat de WINTERSALON wel de laatste expositie kon zijn in het fraaie, onttakelde pand van een vm. AH- Supermarkt. In de Galerie en Tentoonstellingsruimte VM23 aan de Ir JP van Muilwijkstraat 23 in Arnhem is de tentoonstelling WINTERSALON nog van 5 februari 2017 – 26 februari 2017 te zien met werken van 50 beeldende kunstenaars, met werken uit de bijzondere collectie van art@nuyens, waaronder Rob Scholte, Lucebert, Ansuya Blom, Geurt van Dijk, Alphons Freymuth en met een aantal gloednieuwe werken die recent in de ruimte van VM23 zijn gemaakt. VM23 is geopend op vrijdag, zaterdag en zondag van 13.00 uur - 17.00 uur. Raadpleeg voor de volledige lijst van de deelnemende kunstenaars en activiteiten de website van VM23: www.vm23.nl . Gelukkig resteert ons nog twee maanden tot het doek definitief valt en we nog twee fantastische tentoonstellingen kunnen organiseren. 

Valse doelen ontmaskerd

Beter ten halve ....

.
googleimage

Het was een verstandige zet van de Tweede Kamer om onlangs een motie van Michiel van Veen aan te nemen waarin gevraagd werd om de door de overheid gefinancierde culturele projecten in het buitenland stop te zetten om reden van de volstrekt oncontroleerbare verantwoording door de diverse afnemers van de vele miljoenen aan subsidiegelden. “Volgens de minister gaan we toch weer een miljoen verspijkeren in Mali en Marokko. Ik snap werkelijk niet dat de cultuursector in Nederland niet zelf in opstand komt tegen deze geldverspilling in landen die niets om onze cultuur geven”, zo motiveerde Michiel van Veen zijn motie. In een interessant artikel van Arjan Breukel op de site www.hetnieuwe.viceversaonline.nl getiteld: “Kamer zet Culturele Projecten stop in Buitenland” wordt een genuanceerd beeld van de diverse actoren en belanghebbenden geschetst. Dat vanuit de wereld van het ontwikkelingswerk als eerste belanghebbende de nodige kritiek op dit kamerbesluit te verwachten was is evident. Het verbaast mij daarom niets dat Dat Gertrude Flentge, de manager van de internationale cultuurprogramma’s van de zwaar gesubsidieerde Stichting Doen een van die criticasters was. Met de besteding van de subsidiegelden was volgens haar helemaal niets mis. Als voorbeeld noemde zij de terugkerende hedendaagse kunsttentoonstelling Sonsbeek van onder meer Museum Arnhem in 2016 geleid door het Indonesische kunstcollectief ruangrupa zelfs een geslaagd project. Een slechter voorbeeld had ze niet kunnen kiezen. Terwijl beeldende kunstenaars in Nederland wegkwijnen in armoede bleek Sonsbeek’16 een kostbaar project te zijn dat achteraf bezien in vele opzichten mislukt is. Ik schreef er al eerder over in mijn blog.

Engagement

Autonomie in de Beeldende Kunst.

VM23Arnhemstraatbeeld 2015

Autonomie in de beeldende kunst. Bestaat zij nog, doet zij er nog toe en is zij ook nog wel een beetje te verdragen? Ik schreef er al eens eerder over. In Nederland is het haast vanzelfsprekend dat de verschillende overheden de inkomsten uit belastingen op een zorgvuldige en democratisch gecontroleerde wijze uitgeven ten behoeve van een groot aantal maatschappelijke doelen. Dat zij daarbij niet zomaar over een nacht ijs gaan en de schaarse gelden pas beschikbaar stellen na politieke debatten, het formuleren van lange-termijn visies en het maken van stevige beleidsplannen is een groot goed. Tegelijkertijd kan een dergelijke werkwijze belemmerend, zelfs verstikkend werken, wanneer zij wellicht onbedoeld, veelbelovende initiatieven van burgers in onze voortdurend veranderende maatschappij in de kiem smoort. Dat is ernstig. Hier is beslist een terugkoppeling geboden die het de overheden mogelijk moet maken om deze initiatieven te omarmen. Daartoe zouden aan de overheden wat meer vrije beleidsruimte en daarbij behorend een beperkt doch niet geoormerkt financieel budget gegund moeten worden. Voor de kunsten, in het bijzonder voor de beeldende kunst, kunnen overheden daarbij een belangrijke rol vervullen, niet alleen als opdrachtgever maar vooral als faciliteerder, waarbij zij zich inhoudelijk uiterst terughoudend opstellen ten opzichte van deze initiatieven. Dit zal nog een lastig karwei worden aangezien de overheden zich de laatste jaren steeds nadrukkelijker met het inhoudelijke proces zijn gaan bemoeien, ja zelfs een gelijke positie naast de scheppende kunstenaars zijn gaan innemen die, hoe begrijpelijk ook, wellicht iets te gemakkelijk hun autonomie hebben prijsgegeven in ruil voor deelname aan opdrachten, evenementen en tentoonstellingen die door diezelfde overheden zijn georganiseerd. Burgers, inwoners, kinderen, bakkers, ambtenaren, buren, gepensioneerden, vrijwilligers, amateurs, werklozen, ja wie eigenlijk niet, bepaalden in 2016 in sterke mate het culturele beeld in bijvoorbeeld de stad Arnhem. Als ik de voornemens mag geloven, die op grond van al die utopische beleidsplannen van stad en provincie door betrokkenen zijn uitgesproken om de kunst een voortrekkersrol te laten spelen, wonen we nu in een betere wereld. Dat is natuurlijk onzin.

Met het engagement in de kunst is helemaal niets mis als kunstenaars in alle vrijheid zelf hiervoor kiezen en zich vaak grote opofferingen getroosten om hun idealen waar te maken, maar zij kan en mag nimmer als voorwaarde voor deelname aan kunstmanifestaties door de overheden afgedwongen worden. De beeldende kunst is een vrij gebied waar individuele kunstenaars autonome beslissingen nemen. Zij is vaak zoekend, grillig, provocerend, onbegrepen en schurend langs alle conventies, codes en taboes, zij is soms troostend, verleidelijk en uitnodigend, maar altijd is zij kritisch, onderzoekend en waarachtig. Laten we haar koesteren.        

Kunst is pas kunst als het subsidiekunst is (3)

Let's Wait and See.

     

googleimages2016 

Voor een vrije, open samenleving is de autonome kunst onontbeerlijk. Dit betekent overigens niet dat we haar zomaar aan haar lot kunnen overlaten of, nog erger, juist extra moeten pamperen tot de verstikkingsdood er op volgt. Dit laatste is in Nederland helaas in toenemender mate het geval waarbij de kunstenaars, kunstinstellingen en -initiatieven zich voortdurend en intensief dienen te verhouden met de overheden, haar instituties en haar fondsen om te voldoen aan al haar voorwaarden, formats en controles met als gevolg dat het speelveld voor het experiment en de talentonwikkeling uiterst klein is geworden. Een autonome kunst die, ook inhoudelijk gezien, teveel aan het infuus ligt van de overheden verliest onherroepelijk haar verrassende, scherpe kanten.

Wat een overheid vooral moet doen is om haar subsidiebeleid niet te laten verstarren maar flexibel te houden door tot op een zekere hoogte ruimte te geven aan nieuwe, onafhankelijke initiatieven om zich in de praktijk verder te ontwikkelen en te bewijzen. Laat ik een concreet voorbeeld noemen waarbij ik zelf betrokken ben. Het betreft een bijzonder initiatief binnen het culturele bereik op lokaal niveau dat zich al bijna drie jaar zonder een enkele cent subsidie van de overheid in een leegstaand en onttakeld pand ruimschoots bewezen heeft om het creatieve kapitaal in de stad Arnhem en de verre regio op een zo breed en toegankelijk mogelijke manier zichtbaar te maken. Met prachtige tentoonstellingen van beeldende kunst, experimentele werk- en presentatieplekken voor beeldende kunstenaars, theatermakers, geluidskunstenaars en jonge studenten van de diverse kunstopleidingen in de stad, uitwisselingen met andere kunstinstellingen in de verre regio, enz. Je zou denken dat het lokale bestuur dit initiatief onmiddellijk zou omarmen omdat het voor een groot deel naadloos voldoet aan haar eigen beleidsnotities en -visies. Niets is echter minder waar. De vraag hoe dicht zelfs de lokale politiek nog bij haar burgers staat kan zonder meer ontkennend beantwoord worden. Na een schrijven naar de gemeente en de provincie kon slechts een enkel raadslid en een enkele beleidsadviseur bewogen worden om voor een eerste persoonlijke ontmoeting met de initiatiefnemers de gang naar het pand te maken, waarin behalve een hoogwaardige culturele invulling van de plek, mede uit eigen middelen van de initiatiefnemers zelf zorg wordt gedragen voor het tegengaan van verloedering van leegstand. Een verzoek van het kunstinitiatief aan de gemeente om voor een enkele keer tegemoet te komen aan een dwingende noodreparatie aan het pand wegens lekkages waardoor de geplande tentoonstellingen uitgesteld moesten worden, werd door haar beantwoord met een simpele mail waarin zij schrijft niet op “dergelijke initiatieven” in te kunnen gaan. Nu ook de eigenaar van het pand nadrukkelijk heeft ingezet op de verkoop gaat, zonder alternatief, binnenkort opnieuw een locatie voor de kunst definitief verloren. 

Wat mondiaal en Europees speelt, is ook zeer nabij. De balans lijkt een beetje zoek te zijn. Hoe flexibel kunnen of willen overheden zijn om op een directe manier in te spelen op actuele, veelbelovende initiatieven door deze in de praktijk te ondersteunen. Het botweg weigeren van een paar mille voor het overleven van een prachtig en duurzaam kunstinitiatief maakt in mijn ogen de lokale politiek volstrekt ongeloofwaardig wanneer zij allerlei prachtige culturele doelen weliswaar met de mond belijdt maar tegelijkertijd de initiatieven van haar burgers ontmoedigt, haar eigen fantastische potentieel aan kunstenaars negeert en de kunstgelden met miljoenen tegelijk tegen de plinten laat opklossen met het financieren van onder meer hele rare kunstevenementen die (inter-) nationaal, zowel binnen als buiten de kunstwereld, nauwelijks iets betekend hebben en waarvan achteraf slechts een verder ongelezen "papieren" document ter verantwoording van de gelden resteert met onbewezen conclusies.

Kunst is pas kunst als het subsidiekunst is (2)

Dakdekkers.

Joop met AH tassen over zijn schoenen op het dak van VM23 in een ultieme poging de lekkages te stoppen.   

Op mijn blog schrijf ik over de kunst. Met name over de beeldende kunst. Allerlei invalshoeken en vergezichten komen hierbij aan de orde. Ik schrijf niet alleen over de onmetelijke rijkdom van de kunst, de onvoorwaardelijke overgave aan de kunst en haar onbegrensde vrijheid om te verbeelden maar ook over al haar beperkingen, kleinzieligheden, hypocrisie, kinnesinne, armoede, lange tenen en zo meer. Het is erg gemakkelijk om een persoonlijke gedachte of mening in een artikel neer te schrijven, veel lastiger is het om de consequentie daarvan ook concreet waar te maken. Daarom wil ik bij uitzondering op deze blog een actueel voorbeeld geven van een initiatief waarbij ik zelf betrokken ben, n.l. de Galerie & Tentoonstellingsruimte VM23 in Arnhem, zie ook www.vm23.nl .

Terwijl we even pas op de plaats maken in VM23 aan de Ir JP van Muijlwijkstraat 23 in Arnhem om de problemen met lekkages in het onttakelde gebouw op te lossen gaan de contacten met de kunstenaars gewoon door en staan er dank zij het fantastische creatieve kapitaal in de stad en de verre regio voor het jaar 2017 weer prachtige tentoonstellingen in de steigers. Voor zover wij als een niet-gesubsidieerd kunstinitiatief het zelf niet met enkele rollen aluminiumtape kunnen oplossen zijn wij daarbij afhankelijk van derden. Dat betekent dat in het al vele jaren leegstaande pand dat gelegen is tussen het Centrum en het Modekwartier in Arnhem, waar wij al bijna drie jaar met een brede programmering een toegankelijk doch hoogstaand en verrassend aanbod van beeldende kunst tonen, even niet verder kunnen. In het recente verleden zijn door de Gemeente Arnhem niet alleen vele miljoenen geïnvesteerd in het ondersteunen van de creatieve industrie, het ontwikkelen van het Modekwartier, het opknappen van wegen en het tegengaan van leegstand maar ook in het stimuleren van initiatieven van haar burgers. Hoewel ons succesvolle kunstinitiatief naadloos in al deze beleidsvisies van de Gemeente lijkt te passen, blijven wij tegelijkertijd haast volledig buiten haar gezichtsveld. Zelfs nadat wij herhaaldelijk de burgermeester, wethouders en raadsleden van Arnhem daartoe hebben uitgenodigd, mochten wij tot op heden slechts een enkele beleidsambtenaar en een enkel raadslid in onze ruimte aan de Ir JP van Muijlwijkstraat 23 ontmoeten. De vraag is gerechtvaardigd hoe dicht de lokale bestuurders en politici met cultuur in hun pakket bij haar burgers staan.

Hoe zit het? Ons pand is eigendom van de corporatie Portaal. Nadat de corporaties in Nederland een aantal jaren geleden door de politiek zijn terug gefloten nadat zij net iets te ambitieus wel hele rare dingen gingen doen - we kennen de voorbeelden – heeft Portaal ook haar plannen met dit pand noodgedwongen moeten schrappen en ziet zij voor haar zelf geen andere rol meer weggelegd dan om afstand te doen van het pand. Onder die voorwaarde heeft zij ons toegestaan om het pand tijdelijk ten behoeve van de kunsten te benutten, waarbij zij ons onder meer tegemoet komt in de energiekosten, waarvoor wij haar zeer erkentelijk zijn. Omdat het pand voor haar geen project meer is zal Portaal er verder geen geld meer insteken, ook niet voor dakdekkers. Dat is te begrijpen.

De consequentie van dit alles is dat het zo maar kan zijn dat een prachtig initiatief zoals Galerie & Tentoonstellingsruimte VM23, dat als een aanvulling op de bestaande, gesubsidieerde kunstplekken, ruimschoots bewezen heeft om het creatieve kapitaal van een stad en de verre regio voor haar burgers zichtbaar en toegankelijk te maken, voor slechts een paar mille om zeep kan worden geholpen. Dit scenario is niet denkbeeldig. Hier ligt nadrukkelijk een taak voor een overheid die bereid is om in vertrouwen ons initiatief te faciliteren. Daar zijn vast wel potjes voor.