Social Design (3)

Een Waterval.

 

Grote Waterval Sonsbeek Arnhem.

Niets is meer heilig. In het kader van de tentoonstelling Sonsbeek’16 transACTION zal de Grote Waterval als een van de mooiste voorbeelden van de Engelse Landschapsstijl in het Sonsbeekpark in Arnhem, zo willen de geruchten, genadeloos onderworpen worden aan een uiterst merkwaardige, metalen kunsttoepassing die het onbelemmerde zicht op een van de mooiste plekken in het park volledig weg zal nemen.

Als een klein meisje maakte mijn moeder ver voor de oorlog een lange busreis naar de Waterval in Arnhem. In die tijden haast een wereldwonder. De foto van haar klasje met op de achtergrond een bruisende waterval zag ik als kleine jongen voor het eerst in een fotoboek. Die foto koester ik.

Ik geef direct toe dat de Grote Waterval in het Sonsbeekpark met haar kunstmatig geconstrueerde onderdoorgang, waarbij het “natuurgeweld” van stromend water op een beheerste en veilige manier beleefd kon worden, niet meer tot de hedendaagse hoogtepunten behoort. Het kan echter niet zo zijn dat om reden van de een of andere gesubsidieerde kunstmanifestatie iedere kunsttoepassing van iedere kunstenaar op iedere plek haast vanzelfsprekend gelegitimeerd is.

Social Design (4)

Het einde van de autonome kunst.

google image ruangrupa

Voor het internetmagazine Mister Motley interviewde Maike Peters de curatoren Ade en Farid van het collectief ruangrupa  uit Indonesië dat deze zomer de tentoonstelling SONSBEEK ’16 transACTION in Arnhem organiseert. Volgens ruangrupa bestaat autonome kunst (l’art pour l ‘art) helemaal niet. Dit is een modernistische constructie die in Indonesië nooit van invloed is geweest. In Indonesië ontstaat kunst altijd al in samenspraak met religie of maatschappij terwijl in het Westen op een gegeven moment het idee is ontstaan dat kunst op zichzelf moet staan om te reflecteren op de gebeurtenissen in de samenleving.

Het ontgaat mij volkomen waarom juist deze curatoren zijn uitgenodigd. Misschien is het omdat wij in een vrij land leven waarin de tolerantie hoogtij viert, zozeer zelfs dat we bereid zijn om ons culturele erfgoed langs de meetlat van een islamitische samenleving te leggen met als uiterste consequentie om deze historische weeffout in onze westerse beschaving als een ontaard modernisme bij het grof vuil te zetten.

Ik weet natuurlijk ook wel dat fictie geen werkelijkheid is. Maar het geeft mij toch te denken. In het boek Verworpenen van Michel Houellebecq bekeert de hoofdpersoon, een gerespecteerd literatuurwetenschapper aan de Sorbonne in Parijs zich tot het islamitische geloof op een moment dat in Frankrijk een Islamitische president aan de macht is gekomen. In ruil voor de aanvaarding van een vaste betrekking aan de nieuwe islamitische universiteit ontvangt hij een door de Saoedische regering gegarandeerd inkomen en zullen al zijn wensen, totdat hij zijn laatste adem uitblaast, vervuld worden door drie jonge maagden.

Social Design (2)

Ruruhuis.

Verkenners met paraplu schuilen voor de regen in een bushokje.

In aanloop naar de tentoonstelling Sonsbeek’16 TransAction in Arnhem nodigt het Ruruhuis kunstenaars en publiek uit om actief deel te nemen aan een groot aantal activiteiten. De belangstelling voor de eerste Art Market was enorm. Er werd flink gedeald waarbij de kunstenaars volop knutsels en frutsels scoorden in ruil voor wat onnozele schilderwerkjes. De 1UURtentoonstelling deed in belangstelling nauwelijks hiervoor onder. De opdracht van het curatorenteam, voorwaar geen gemakkelijke, was om zelf de sokkel van je eigen werk zijn. Het was erg spannend om te zien dat de kunstenaars deze rol met verve speelden waarbij zij een uur lang op slechts een been balanceerden in volledige harmonie met hun werken in een uiterste inspanning om het toegestroomde publiek een optimale blik te gunnen op de getoonde werken.   

Het Ruruhuis gaat gelukkig nog veel meer activiteiten organiseren onder het motto Publiek, kunstwerk en kunstenaar op een directe wijze met elkaar te verbinden. Op stapel staan de volgende activiteiten waarop vanaf nu ingetekend kan worden:

Treffers zijn gewoon keiharde punten als ik met schilderijen naar Arnhemmers gooi. (Een spel).

De guts hebben om onder je werk van de laatste 10 jaar te gaan liggen. (Een uithoudingstest voor beeldhouwers).   

Kan ik beter afvegen met een olieverf- dan met een acrylwerkje? (i.s.m. de Consumentenbond).

Elkaar slaan met natte aquarellen. (Ook voor kinderen).

Pompoenzaadjes kweken. (?) 

Zie ook:  https://www.facebook.com/events/353976374773011/

Social Design

Doe eens gek.

Een van de vele flauwe RURU huis activiteiten van het Ruangrupa team in aanloop naar Sonsbeek'16. 

Nederland is cultureel gezien een ontwikkelingsland geworden. Het onderhouden van een beeldende praktijk betekent voor veel professioneel werkende kunstenaars in Nederland pure armoede in alle opzichten. In dit tijdsgewricht wordt van hen verwacht dat zij hun, in vele ogen, arrogante en soevereine houding laten varen en zich naar de samenleving openstellen. Waar het met de kunst heen moet, gaat het curatorenteam Ruangrupa uit Indonesië van de groot opgezette kunstmanifestatie Sonsbeek’16 transACTION in Arnhem in de zomer van 2016 ons precies vertellen zonder daarbij overigens de benodigde tonnen aan ontwikkelingsgelden te leveren. Dat mogen we dan wel weer zelf doen. Als ik de ontwikkelingswerkers uit Indonesië mag geloven hebben wij tot nu toe in onze westerse wereld louter kunstwerken gemaakt die niet meer dan lege, dode hulzen zijn. Echte kunstwerken worden in de visie van de curatoren enkel tot leven gewekt als niet alleen de bewoners maar ook de bezoekers van de stad, van baby tot bejaarde, bij het maakproces van de kunstwerken worden betrokken door hen uit te nodigen om mee te doen, iets toe te voegen of te veranderen, waardoor er een onophoudelijke stroom aan transacties ontstaat tussen mensen in alle soorten en maten, zo voorspelt het curatorenteam. Een kunstwerk is immers niets anders dan een ontmoetingsplek. Onze eigen kunstgeschiedenis kent vele stijlopvattingen. Een daarvan leert dat alles kunst en iedereen een kunstenaar kan zijn. Niettemin zullen er iedere keer opnieuw en tot in lengten van jaren prachtige autonome kunstwerken gemaakt blijven worden. Hebben we voor heel veel geld toch niet het Paard van Troje binnengehaald met een club die niet alleen een tentoonstelling organiseert met onaffe werken die door het publiek afgemaakt moeten worden, maar die ons ook de individualiteit van de kunstenaar heeft afgenomen?   

Leermoment

Chemisch Afval.

Niets,

Geen Aceton, Thinner, Sticker Verwijderaar, Terpentine, Alcohol, Spiritus, Wasbenzine, Riool Ontstopper of Afbijtmiddel, etc., niets leek de kleefkracht van Nichiban Tape, gekocht bij Radio Piet in Arnhem, te kunnen overtreffen om het plakband van de ruiten in VM23 te verwijderen.

VM23 is een ruimte voor de beeldende kunst aan de JP van Muilwijkstraat 23 in Arnhem en houdt niet van chemisch afval maar wel van hele frisse ruiten zodat je de tentoongestelde werken in het voorbijgaan goed kunt zien. Zonder ook maar enig oplosmiddel te gebruiken verwijderde de CE Glaskrabber 40 mm Metaal, voor 2 euro 54 gekocht bij NAMA Verf Glas Behang in Arnhem, met gemak ieder spoor.

Wat leren we hiervan?

Koop bij de vakhandel voor een goed en goedkoop advies.

Iedereen is een kunstenaar en alles is kunst

Kunstinflatie.

Terwijl de overheden de presentatieplekken voor professionele beeldende kunstenaars niet meer faciliteren en ook de opdrachten aan beeldende kunstenaars grotendeels bevriezen, blijven de gemeenten en de provincies de amateuristische kunstbeoefening, de kunsteducatie en de kunstparticipatie nog volop subsidiëren. Niet alleen verstoren zij daarmee een gezonde "markt" voor beeldende kunstenaars om zelfstandig deze activiteiten te ondernemen en daaruit een inkomen te genereren, zij perverteren - ook meer inhoudelijk gezien - de autonome beeldende kunst zelf door enkel en eenzijdig die vormen van beeldende kunst te bevoordelen waarbij het publiek zoals de burger, de inwoner of de bezoeker nadrukkelijk participeert, zowel vooraf tijdens de totstandkoming als achteraf na plaatsing van het kunstwerk. Indachtig het waanidee dat iedereen een kunstenaar is en alles kunst is, worden binnenkort in Arnhem een tweetal absurde, doch uiterst kostbare tentoonstellingsconcepten werkelijkheid zoals die van de Biënnale Gelderland 2016 en Sonsbeek 2016. De kunst als een nuttige ? bemiddelaar en verbinder. Dit terwijl wij ooit hadden afgesproken dat de overheid zich nimmer met de inhoud van de kunst zou bemoeien.   

Het einde van de beschaving

Komt het nog wel goed met de Kunst?

Terwijl zowat de halve wereld in brand staat grossieren diverse kunstinstellingen in flauwiteiten en kinderachtigheden. Was het niet Halbe Zijlstra, die door jan en alleman verantwoordelijk werd gesteld voor het einde van de beschaving? Blijkt het toch de Kunst zelf te zijn:  

• Delen die hap, spelletjesmiddag, neem je Super Mario mee, warme thee, creatief met kerstballen, wijn en filterkoffie (oeh la la), plantjesavond, een website maken met soep is supertof! eet je spinazie?, heb je spierballen?, volg een participatietraject met zalmrolletjes en tropische bonbons,......................................................

Bovenstaande lijst met onzin is ontleend aan een klein aantal gepubliceerde activiteiten in het kader van gesubsidieerde cultuurprojecten in Gelderland. Deze lijst is eindeloos aan te vullen.

Machteloos?

Kunst en Politiek

Tegen alle kunstvrienden in Nederland zou ik willen zeggen dat wij ons in de politieke discussies binnen de diverse media vooral niet uiteen moeten laten spelen door Jesse Klaver, de aller humaanste in ons land. Hij wil nu zelfs vluchtelingen uit Libanon en Jordanië ongelimiteerd toegang verlenen tot Nederland. Nog liever zou hij iedereen willen verwelkomen in ons kleine landje Nederland die de ellende van armoede en oorlog ontvluchten vanuit zelfs West-China en Zuid-Afrika. Waar liggen de grenzen voor Jesse eigenlijk? Jesse Klaver doet mij denken een onnozele die door een paar boeven is wijsgemaakt dat hij zijn oogziekte zou kunnen genezen met urine. Op weg naar huis wordt de arme man blind en kan hij zijn beeldschone vriendin die hem vergezelt niet meer beschermen. De boeven hoeven alleen nog maar te wachten op een strategische plek om de vrouw te overweldigen en te verkrachten. De hierboven genoemde scene komt uit een Nederlandse film waarvan ik de titel niet voor niets vergeten ben omdat het een soort trauma voor mij was. Wetende dat ik als kijker meer weet dan het personage in de film en de vrouw onherroepelijk op haar onheil afgaat (indachtig de stijlfiguur suspense van Hitchkock) wilde ik als filmkijker onmiddellijk in de film springen om het verhaal een andere wending te geven. Het is echter de pure machteloosheid die mij tijdens deze film parten speelde. Diezelfde machteloosheid ervaar ik opnieuw bij de politici die wij hebben gekozen, een regering hebben gevormd en bij voortduring blunderen. Alleen is het deze keer geen spannende film om haast pijnloos in alle comfort te genieten van een of ander drama, maar de werkelijkheid zelf, met diepe wanhoop, pijn en ontreddering.

Hoe kan dat?

Mondriaan Fonds.

Zit ik net het beleidsplan te lezen van het Mondriaan Fonds voor de komende jaren:

 

Vrijhaven van verbeelding,

deze versterken en verdiepen,

daarmee een katalysator zijn

en dynamiek bevorderen in de sector.

Laten we dat nu al doen in VM23 in Arnhem zonder enige cent subsidie. Alsof we het zelf hadden opgeschreven 

 

Geef mij een bril op sterkte

VM23

VM23 is een onafhankelijk, volledig ongesubsidieerd initiatief dat onder meer tentoonstellingen organiseert in een grote, onttakelde ruimte aan de Ir JP van Muilwijkstraat 23 in Arnhem en daarmee een podium biedt om het creatieve kapitaal in de stad, de regio en ook ver daarbuiten zichtbaar te maken. In een direct contact met het veld van de kunsten ontstaan haast vanzelfsprekend iedere keer weer opnieuw plannen, ideeën en concepten voor tentoonstellingen. In de korte tijd van haar bestaan heeft VM23 bewezen in een grote behoefte te voorzien met een zeer gevarieerd aanbod van tentoonstellingen, uitwisselingen en evenementen, zoals ook op de VM23 pagina op Facebook te zien en te lezen is.
In aanloop naar de komende internationale tentoonstelling Sonsbeek 2016 in Arnhem met de werktitel “Transaction” waarvan op dit moment nog helemaal niets bekend is constateren wij als een plaatselijk initiatief met een open, welwillende en actieve houding naar de kunst en de samenleving, waarbij zelfs het ruru huis meerdere keren door ons werd bezocht, dat de curator van Sonsbeek, zijnde het collectief ruangrupa uit Indonesië, haar belofte om een “proces” in te gaan en te willen samenwerken met de stad, haar inwoners en initiatieven niet nakomt. Behalve de al door haar gecontracteerde en gesubsidieerde instellingen, gaat ruangrupa ieder contact uit de weg, niet alleen met ons kunstinitiatief maar ook met vele anderen zoals wij dagelijks horen.

Als overheden de kunst subsidiëren is waakzaamheid geboden en liggen perversiteit en corruptie op de loer, schreef ik al eerder. Het gaat om vele tonnen subsidiegeld die zijn binnen geharkt met valse beloftes.
Plaatselijke kunstinitiatieven zijn overigens geen haar beter en om maar te willen aanhaken programmeert een van die initiatieven zelfs een cyclus van tentoonstellingen op basis van slechts een voorlopige werktitel van onze vrienden uit Indonesië: “Transaction” ofwel de expositieplek als metafoor voor de stad.

De notie door een Indonesische bril naar Nederland te kijken ontgaat VM23 volkomen. VM23 gaat gewoon haar eigen programma uitvoeren.