Overheid en Kunst 1

Roze Wolk.





Hoe kom je als gemeente op de kaart te staan en trek je internationale aandacht? Daarvoor zijn 3 potten verf voldoende waarmee de vluchtheuvels in de gemeente Wijchen binnen een enkele werkdag door een werknemer bij de plantsoenendienst per ongeluk roze zijn geschilderd. Om hetzelfde doel te bereiken kun je als gemeente voor vele miljoenen ook een projectbureau oprichten om grootschalige evenementen als modebiënnales en kunsttentoonstellingen te organiseren. Ondanks het feit dat in Arnhem deze manifestaties inmiddels in de vergetelheid zijn geraakt na in het verleden met een groot verlies te zijn afgesloten gaan de bestuurders gewoon op dezelfde voet voort. Hoeveel vertrouwen kun je hebben in bestuurders die niet eens in staat zijn om de troosteloze AKU- fontein en het vervuilde Golvenproject, die toch voor een belangrijk deel het imago van de creatieve stad Arnhem bepalen, door een medewerker van de plantsoenendienst schoon te laten spuiten?

Nutteloze dingen (2)

Paus.

Het ontbreken van nutteloze dingen, zoals de siervelgen van een auto, kan vanzelfsprekend ook gekoppeld worden aan nieuwe betekenissen. Dit werkt echter alleen bij grote aantallen. Een enkele siervelg die ontbreekt heeft louter als betekenis dat deze gewoon stuk is. Als er duizend siervelgen ontbreken ben je een aso en als er honderdduizend siervelgen ontbreken gaat de hier onderliggende afspraak gelden die al deze duizenden autobezitters met elkaar hebben gemaakt. Die afspraak houdt bijvoorbeeld in dat, nu de wereld in brand staat, we onze bekommernis over al die ellende laten zien door afstand te doen van die nutteloze siervelgen. Het maakt een daad van versobering zichtbaar. Het is een eerste, kleine stap.

Voor wie geen auto heeft kan voor alle andere nutteloze dingen te rade gaan bij Google afbeeldingen. Het bevreemdt mij, het schokt mij zelfs, dat daarbij de beeltenis van de Paus net iets te vaak voorbij komt. Blijkbaar mag in onze westerse cultuur alles van waarde genadeloos ter discussie gesteld worden voor zover ze niet onze vijandige culturen raken.     

Nutteloze dingen

Siervelgen.

Ventiel

Het is een onuitputtelijk thema. Ik schreef er al eerder over in deze blog. Over al die vooringenomenheden, fixaties, codes, normen, dogma’s en clichés die ons in het leven parten spelen. Ik geef het toe, het is eigenlijk een uiterst lullig voorbeeld. Ik beken dat mij een uiterst ongemakkelijk gevoel bekroop toen ik recent de banden van mijn auto moest vernieuwen en voor even de siervelgen verwijderd had. Rijden in de zomer met een auto zonder siervelgen is immers een regelrechte aanslag op het burgerlijke fatsoen. Het zit dus ook allemaal in mij. Ik behoor vanaf nu tot de klasse van de aso’s en de minvermogenden die zo’n 0,01 % van rijdend Nederland uitmaken. In de winter is het rijden zonder siervelgen geen enkel probleem. Dan communiceer je dat je behoort tot de welvarendste klasse die met winterbanden rijdt en zich een verdiende wintersportvakantie kan permitteren.

De auto, niet meer dan een stoel op wielen met een stuur, een motor en een dak om met een zekere snelheid van A naar B te komen en daarna weer van B naar A, is een bijzonder emotioneel geladen ding. De auto is passie, avontuur, vrijheid, styling, maat, vermogen, status en nog heel veel meer. Ik besef dat de auto een miljardenindustrie vertegenwoordigt. De siervelgen gaan minstens voor vele miljoenen. Zelf rijd ik in een donkergrijze Citroen C5 Break uit 2003. Een model dat volgens de kenners geen toonbeeld van topdesign is, maar nu ik er nog eens goed naar kijk ziet mijn auto er zonder die siervelgen eigenlijk veel beter uit. Siervelgen, die komen er bij mij niet meer op. Het zijn nutteloze dingen.

Kunst is niet moeilijk

 Een Tentoonstelling.

 

Isa Genzken, Basic Research 1990. 

Afgelopen weekend ben ik naar het MKK (Museum Kurhaus Kleve) geweest en heb ik de tentoonstelling met de nogal ingewikkelde titel Basic Notes on the Research Collection bezocht. Tot mijn verrassing trof ik in deze tentoonstelling een aantal werken aan van kunstenaars aan die naadloos zouden passen in mijn nog uit te geven overzicht met Recepten voor het maken van mooie kunstwerken. Deze recepten zijn gebaseerd op het vooraleerst volgen van een beperkt aantal strenge regels t.a.v. de concrete beeldende handelingen en het daarbij uitschakelen van allerlei “moeilijke” gedachten waarna zoveel mogelijk de teugels gevierd mogen worden. Ik noem het werk van Jack Pierson, Yves Zurstrassen, Andreas Slominski, Thomas Kühnapfel en vooral niet te vergeten K.O. (Karl Otto) Götz. Kunst maken kan eigenlijk iedereen. Het is een fantastische hobby.

Het aardige van beeldende kunst tentoonstellingen is dat een aantal werken zich altijd onttrekt aan de een of andere conclusie. Dat is in deze tentoonstelling niet anders. Alles dat ik hierboven beweerd heb gaat voor minstens een kunstenaar niet op: Franz Gertsch, al weer ver in de 80, met zijn prachtige schilderingen van de seizoenen.

Museumbezoek

Quadriennale.

Vorige week bezocht ik met mijn geliefden de tentoonstelling Quadriennale in Düsseldorf. Na eerst twee werkelijk prachtige installaties van Olafur Eliasson gezien te hebben in K20 Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen reden we in een luxe Mercedesbusje met geblindeerde ramen (bij de toegangsprijs inbegrepen) naar K21 om de tentoonstelling Unter der Erde- Von Kafka bis Kippenberger te bezoeken. We hebben de veel te vroeg overleden Martin Kippenberger erg hoog zitten, helaas is de opnieuw getoonde groteske installatie Tiefes Kehlchen uit 1991 een waar wangedrocht zonder enige zeggingskracht. Je ziet het vaker (onder andere bij Kounellis, Serra, Beuys) dat het oorspronkelijke werk aan waarachtigheid inboet als te veel anderen dan de kunstenaar zelf zich er mee gaan bemoeien door het voorfinancieren daarvan. Op de bovenste verdieping van K21 is het project van Tomas Saraceno – in orbit- te zien. Een waanzinnig project om voor even te ontsnappen aan het (onder) aardse. Helaas was het project niet toegankelijk. Hier en daar lagen tussen de gigantische bollen en staalnetten enkele witte lapjes. Dat hadden we liever niet willen zien. Dat maakt zo’n groots project toch een beetje zielig.

Op hetzelfde moment vond er ook een tentoonstelling plaats in de Kunsthalle Düsseldorf, Smart New World geheten, die georganiseerd is door het INS (International Necronautical Society). Een tentoonstelling die uitermate relevant is voor het tijdsgewricht waarin wij leven. Dat is het leven in netwerken. Je moet behoorlijk wat intellectuele kracht investeren om je deze thematiek toe te eigenen. Willen we dat eigenlijk allemaal wel weten en kunst zien die niet voldoet aan het fun & entertainment principe?

 

Grens (3)

Kunst of Gekte.

Beeldentuin Kröller-Müller Museum 31-07-2014. 

Vandaag even naar het Kröller-Müller Museum geweest . 'De Cirkel van Kleding', een installatie van Pet van de Luijtgaarden in de beeldentuin, is uitermate grappig en is een genot om te zien, zelfs ondanks de "linkse" boodschap in het werk met de altijd weer zo voorspelbare kritiek op de consumptiemaatschappij. Ik vergeef het de kunstenaar. Omdat de pointillist Seurat toch wel een beetje saai is, is er een programma bedacht onder de titel Studio Seurat om het geheel wat op te leuken met Meet & Greets & Performances. Niets vermoedend liep ik door de beeldentuin totdat ik aan de rand van een grasveld bij een van de bosschages een vreemde figuur tegenkwam. Geheel in het wit gekleed  bewoog hij zich nogal houterig en stootte daarbij klanken uit. Mijn eerste gedachte was dat ik met een gek te maken had. Toen ik later het programmafoldertje van Studio Seurat onder ogen kreeg  bedacht ik dat het wel eens een van de kunstenaars kon zijn. De grens tussen kunst en gekte is blijkbaar flinterdun. 

Machines

Hard Werken.

Installatie Turn Turn Turn in Punt WG Amsterdam 26/27 /juli 2014.

Afgelopen weekeinde hebben de machines weer hard gewerkt en prachtige tekeningen gemaakt. Het blijft iedere keer verrassend hoe simpele apparaten die eigenlijk niet meer kunnen dan een cirkeltje tekenen toch zulke complexe en gevarieerde beelden produceren. Over het waarom kun je dan weer eindeloos speculeren en filosoferen. Het is het leven zelf.

Gezichtsbedrog

Fiat.

Fiat juli2014

We stellen ons in het gewone dagelijkse leven op de een of andere manier altijd in op het vertrouwde, op het gemiddelde. Afgelopen zaterdag zag ik dit uiterst kleine Fiatje staan in een dorp op de Veluwe. Het was mij onlangs in Italië al opgevallen dat de hoofden van de bestuurder en van de medepassagier in een dergelijk wagentje wel twee keer zo groot leken. Ik kan het iedereen aanraden daar eens op te letten. Het is een buitengewoon koddig gezicht.

Grens (2)

Toeval.



De Brabantse wielrenners Jo Peperkamp en Gerrit Schulte fietsten in de Tweede Wereldoorlog gewoon door. Schulte: “Aan de oorlog dacht je niet”.

Mijn vader Bernhard Schulte is geboren in Duitsland. Zoals vele andere families trokken de (voor)ouders van mijn vader voortdurend heen en weer over de grens op zoek naar werk of anderszins. Tijdens de mobilisatie woonde hij in Nederland en werd ingezet bij de medische troepen in Rotterdam tijdens het bombardement. Hij heeft vreselijke dingen gezien. Een neef van mij vertelde dat hij van een familielid had gehoord dat mijn vader bij terugkomst had “gereerd” als een kind. Hij heeft mij dat zelf nooit verteld.

Over grenzen gesproken: Zo sta je aan de ene kant, zo aan de andere. Maar je kunt natuurlijk ook alles ontkennen of ferme standpunten innemen als je niet deelneemt.

Grens

 

Poesjes.

3 poesjes in een plastic bakje na de reddingsoperatie.

Vlak voor ons vertrek uit het klooster in Italië waarop ik in Mei 2014 samen met mijn vrouw paste waren we de drie poesjes kwijt die net geboren waren. Toen we klaaglijke geluiden hoorden en de afvoerslang van de wasdroger zich als een echte slang begon te gedragen vonden we in de slang twee poesjes onder het stof. De derde, de brutaalste, had zich zover mogelijk in de machine verborgen. Je kon nog net de punt van het staartje voelen. Ik heb de gehele machine gedemonteerd in honderd onderdelen en het beestje bevrijd. Het wilde zelfs weer terug in de machine. Voor hetzelfde geld hadden we niets gemerkt en waren we vertrokken. De grens tussen leven en dood is erg klein. Vraag: welk van de 3 poesjes is het brutaalste?