Kunst en Politiek 1

Halbe.

Binnen de "linkse" wereld van de kunsten heerst tot op vandaag een groot ongenoegen over de bezuinigingen in de kunsten door de overheid. De kwade genius is Halbe Zijlstra. Dat is onterecht. Zijn beleid als staatssecretaris heeft de kunstenwereld behoorlijk opgeschud door haar navelstreng door te knippen met een haast vanzelfsprekende, subsidiërende overheid die jarenlang een verstarde, verkokerde, marktverstorende en afhankelijke situatie in stand hield. Het is hoopvol dat als gevolg van dit beleid op vele plekken nieuwe veelbelovende initiatieven ontstaan vanuit de kunstenwereld zelf. Het werk is echter nog niet gedaan zolang het merendeel van de huidige kunstgelden van de diverse overheden toestromen naar allerlei geïnstitutionaliseerde belanghebbenden, maar niet of nauwelijks naar de werkelijke producenten van al die mooie kunsten. Dat zijn immers de kunstenaars! Zij leveren tot op heden hun ziel en zaligheid op de diverse podia voor een schamele fooi.    

Creatief Kapitaal

ALLES MOET OMHOOG.

Detail Dutch Landscape 1/13 1999 Nico Schulte.

In een grote gestripte ruimte in Arnhem waarin voorheen een AH-winkel gevestigd was - op deze absolute non-plek, een lege pek zonder enige betekenis of functie- hebben recent prachtige tentoonstellingen plaats gevonden. Binnen een paar dagen en met eigen, minimale middelen kon opnieuw een tentoonstelling van beeldende kunst georganiseerd worden met de titel "ALLES MOET OMHOOG" dank zij onder meer het bijzondere “Creatieve Kapitaal” in de stad Arnhem met onder meer jonge alumni van ArtEZ. Het toont de ambitie van jonge beeldende kunstenaars om niet alleen hun werk zichtbaar te maken voor het publiek maar ook om die plek zelf als een katalysator voor de ontwikkeling van hun eigen werk te gebruiken en nieuw werk te genereren.

De geschiedenis leert dat het institutionaliseren van (beeldende) kunst activiteiten door de diverse overheden niet alleen tot een veel te grote inhoudelijke bemoeienis leidt maar ook tot zeer grote verliezen. Een gemeente zou zich daar verre van moeten houden. Haar enige taak is om in samenwerking met de coöperaties werk- en presentatieplekken te faciliteren voor haar inwoners binnen het bereik van kunst en cultuur.

Met een aantal kleine aanpassingen zou deze ruimte tot in lengte van jaren niet alleen een fantastisch podium kunnen bieden voor zowel de professionele als de amateuristische kunstbeoefening maar ook voor allerlei wijk gebonden activiteiten. Kunstenaars komen daarmee in een open relatie met het publiek. Een te starre invulling zou dodelijk zijn. Flexibiliteit is daarom geboden.

  

Elite

Het kunstlandschap verschraalt.

Een haast onbeheersbare marketingmachine heeft onlangs de wereld van de kunsten geïnfecteerd en draait sindsdien onafgebroken op volle toeren. Na Dumas, Rothko en Rembrandt mogen we nu Matisse vooral niet missen. Iedereen wordt opgeroepen om zo snel mogelijk de kans te grijpen om eens in het leven, ja zelfs eens in de eeuwige eeuwigheid de allergrootsten, de onvervangbare wegbereiders in de kunst te ontmoeten zonder wie de kunst niet de kunst van nu zou zijn.

Het wordt bijna voorspelbaar wie de eerstvolgende grote meester zal zijn die op het schild wordt gehesen. De draaiboeken liggen al klaar voor de museale megatentoonstellingen die voornamelijk tot doel hebben om zoveel mogelijk bezoekers te genereren.

Dit alles is op zijn minst merkwaardig te noemen in deze tijden van onbeperkte toegankelijkheid tot de beeldende kunst waarbij iedereen op ieder moment via internet de mooiste kunstwerken tot zich kan nemen. Waarom laten kunstliefhebbers zich als willoze consumenten sturen? Zelfs de polemieken binnen de professionele kunstwereld lijken gedicteerd te worden door de arbitraire keuzen van een kleine elite binnen de museale wereld. 

De focus van deze elite op de “hoogtepunten” kan alleen maar betekenen dat haar aandacht verslapt voor de grote verscheidenheid binnen de hedendaagse beeldende kunst. Het landschap van de kunst wordt daarmee niet rijker maar schraler. Musea gaan daarmee aan hun opdracht voorbij. Blijkbaar wil zij haar beeldende kunstenaars niet leren kennen. Wordt het niet eens tijd dat de elite afdaalt naar de ateliers? 

Winkelen bij Lidl (3)

Crimefighter Ard.

Appartement Ard van der Steur. 

In de media verneem ik dat in Nederland slechts 1 van de 10 inbraken wordt opgelost. Die score ligt feitelijk nog veel lager omdat niet alle inbraken gemeld worden. In 1 op de 3 woningen slaapt de huurder of eigenaar met een honkbalknuppel, een mes of een ander verdedigingsmiddel. Ja, we hebben het over Nederland, het land van brombromopstelten en crimefighterteeven. Met corpsbal ardmaatpak als opvolger wordt het serieus tijd om ons zelf te gaan verdedigen. Ik stel Kalasjnikovs voor.      

Zichtbaar maken van het Creatieve Kapitaal in de stad

ALLES MOET OMHOOG.

Iedereen is van harte uitgenodigd voor de Finissage van de tentoonstelling ALLES MOET OMHOOG op zondag 29 maart 2015 om 15.00 uur in de JP van Muijlwijkstraat 23 Arnhem met muziek en voordrachten. Ontmoet jonge alumni van ArtEZ die voor deze tentoonstelling uniek werk inbrachten. 

 

Er zijn einde 2014 en begin 2015 drie verrassende tentoonstellingen: DOTS THAT GO FOR A WALK, MACHINA en BODY DOUBLE georganiseerd in de pop-up galerie van Joop Nuyens in een grote ruimte aan de van Muijlwijkstraat 23 in Arnhem waarin voorheen een AH- winkel gevestigd was. De ontmoetingen met vele kunstliefhebbers en vooral ook hun positieve reacties op de tentoonstellingen hebben veel goodwill opgeleverd voor het initiatief van Joop Nuyens dat ondubbelzinnig heeft aangetoond dat met een grote persoonlijke gedrevenheid en met minimale middelen het creatieve kapitaal in de stad zichtbaar en toegankelijk gemaakt kan worden met een prachtige serie tentoonstellingen van beeldende kunst met een hoge kwaliteit. Dit geeft hoop voor al die andere gestripte non- plekken in Arnhem, zoals dit geldt voor alle andere steden in Nederland. De tentoonstelling ALLES MOET OMHOOG die gaat over ARTIFICIËLE NATUUR, GROEI EN VERVAL met video's, tekeningen, installaties, sculpturen door Simone Albers, Egbert Bouwhuis, Christien Dijkhuizen, Lin Gerritse, Joyce Gruben, Rosa Helldorfer, Reinier de Huu, Vivian van Keeken, Bram Jurjen Kuijpers, Leon Kuipers, Carel Lanters, Fiona Lutjenhuis, Anouk Mastenbroek, Bart Nijboer, Malou Verharen, Gijs Verhoofstad en Gijs Verschoor is nog geopend op vrijdag 27, zaterdag 28 en zondag 29 maart van 13.00 tot 17.00 uur. Zie ook: art@nuyens

Winkelen bij Lidl (2)

Crimefighters.

Motorcycle Balaclava. 2015 Lidl.

Hoe dichtbij komt de misdaad? Een paar dagen geleden werd er s’ nachts een poging gedaan in mijn huis in te breken door met grof geweld een raam te forceren. Ik ben zelf in diepe slaap. Omdat mijn buurman lawaai hoort opent hij zijn slaapkamerraam waarop de inbreker zich uit de voeten maakt. Daarna belt mijn buurman mij op. Ik ga onmiddellijk kijken, constateer de inbraakschade en bel met de politie. Zij zullen een auto mijn kant opsturen. Die nacht verneem ik verder niets. De volgende morgen wordt ik om 7 uur door twee stoere agentes uit mijn bed gebeld om de aangifte op te nemen. In de namiddag komt nog een medewerker van de politie langs voor een sporenonderzoek.

Ik mag van geluk spreken. Zoveel anderen zijn slachtoffer geweest van nog veel meer geweld en schade. Toch heeft dit voorval bij mij een aantal vragen opgeroepen:

Ik realiseer mij dat wanneer mijn buurman niet wakker was geworden, een mij onbekende persoon zich ongevraagd toegang zou hebben verschaft tot mijn woning. Mijzelf kennende, zou een ontmoeting met deze persoon tot vervelende gevolgen voor die persoon en misschien ook voor mijzelf geleid hebben. Moet ik om dit te voorkomen nog veel meer kosten gaan maken voor mijn persoonlijke beveiliging, onder meer voor nog beter hang en sluitwerk zoals de agentes mij adviseerden, wetende dat zonder veel moeite het dubbele glas uit het kozijn getrokken kan worden?

Mijn melding van een poging tot inbraak heeft die nacht tot geen enkele directe actie van de politie geleid omdat, zo vertelden de agentes mij, er tegelijkertijd ook een melding binnenkwam met meer prioriteit. Is dit een (standaard) smoes? Zijn de inwoners van Arnhem s’ nachts wel veilig als de politie maar met een enkel wagentje rondrijdt?   

Met mijn melding mocht ik de verwachting hebben dat de inbreker niet verder ongestoord met zijn werk door zou kunnen gaan op een ander adres in de wijk. Ondergraaft de politie, door niet te handelen, daarmee niet haar eigen project “Buurtpreventie”?

Veel materiële rijkdom bezit ik niet. Hooguit een slecht vervalste Rembrandt, niet meer dan een ingekleurde kopie op dun linnen, met geen enkele waarde. Ik heb vooral schulden. Waarom kiest een inbreker mijn huis uit als er niets te halen is?

Rembrandt van Rijn. Zelfportret.

De potentie van beeldende kunst 2

Kunst als noodzaak.

Beeldende kunstenaars zijn overlevingskunstenaars. Hun intrinsieke motivatie dwingt hen daartoe. Hoe spelen ze het iedere keer weer klaar om hun ding te doen en hun leven toch enigszins op orde te houden in relationele en financiële zin, zelfs nadat de diverse overheden iedere subsidie of bijdrage bevroren hebben. Kunstenaars zijn ZZP-ers in het kwadraat en oneindig flexibel. Hoe schril en schrijnend is echter het contrast met al die andere performers in de sport, de cultuur en de media die onderpresteren doch miljoenen verdienen.           

De potentie van beeldende kunst 1

Kunst als aanjager.

De afgelopen maanden hebben verrassende tentoonstellingen plaatsgevonden in de pop-up galerie van Joop Nuyens in een grote ruimte aan de van Muijlwijkstraat 23 in Arnhem waarin voorheen een AH- winkel gevestigd was. In deze ruimte die tijdelijk door de eigenaar Portaal aan Joop Nuyens beschikbaar gesteld is, zijn na de grote tentoonstelling LUCIFER IN PARADISE in april 2014 met werken van Rob Scholte vanaf november 2014 nog drie nieuwe tentoonstellingen georganiseerd met werken uit zijn eigen kunstcollectie in combinatie met werken van diverse hedendaagse kunstenaars. Na de tentoonstellingen DOTS THAT GO FOR A WALK (i.s.m. Neel Diekema), MACHINA met tekeningen, schilderijen, installaties en performances en BODY DOUBLE met o.a. ter plaatse gemaakte werken organiseert Joop op korte termijn nog een vierde tentoonstelling op deze plek.

Vele bezoekers reageerden zeer positief op de voorgaande tentoonstellingen. De ontmoetingen met vele kunstliefhebbers en vooral ook hun positieve reacties hebben veel goodwill opgeleverd voor het initiatief van Joop Nuyens dat ondubbelzinnig heeft aangetoond dat met een grote persoonlijke gedrevenheid en met minimale middelen het creatieve kapitaal in de stad voor zowel ingewijden als het grote publiek zichtbaar en toegankelijk gemaakt kan worden met een prachtige serie snel wisselende tentoonstellingen van beeldende kunst met een hoge kwaliteit. Dit geeft hoop voor al die andere gestripte non- plekken in de stad, zoals dit geldt voor alle andere steden in Nederland. De kunst is hierbij een voorganger en lichtend voorbeeld voor al die conservatieve retailers in onze binnensteden.

Hoewel de individualiteit van iedere kunstenaar onvoorwaardelijk het uitgangspunt blijft wordt iedere tentoonstelling gekenmerkt door een min of meer bindend, samenhangend thema. Voor de vierde tentoonstelling heeft Joop beeldende kunstenaars uitgenodigd die zich herkennen in de volgende steekwoorden: groen, artificiële natuur, door cultuur aangestuurde natuur, groei, verval, etc. Meerdere talentvolle jonge kunstenaars hebben inmiddels hun deelname bevestigd. Het gaat weer spannend worden.

Zie ook:

https://nl-nl.facebook.com/kunstbijnuyens

http://www.burooost.nl/joop-nuyens/

Kunst en Politiek

Subsidiekunst.

Op vele sites is er schokkende informatie te lezen over het verkwanselen van de vele miljoenen aan reguliere kunstgelden die in beginsel door de diverse overheden voor hooguit 10 % zijn toebedeeld aan scheppende en uitvoerende kunstenaars, maar door mismanagement en foute politieke keuzes uiteindelijk voor 100 % verdwijnen in een diep zwart gat van tekorten, faillissementen en rechtszaken. Ik hoor kunstenaars daar nooit over voor zover zij daarbij niet direct in hun eigen belang geschaad worden. Wel laat de gesubsidieerde cultuursector zich iedere keer opnieuw als een grijsgedraaide plaat horen bij politieke verkiezingen in Nederland door haar eigen overheden bij bezuinigingen neer te zetten als een stelletje idioten dat het einde van de beschaving, zelfs het einde der tijden afkondigt. Wat een onzin! Zoals ik nu in de Gelderlander lees, voorafgaande aan de provinciale verkiezingen, hebben de culturele instellingen in Gelderland, zoals voorspelbaar, de bezuinigingsplannen van de provincie als desastreus betiteld. Ik begrijp de belangen (en noden) van de individuele kunstenaars, maar zouden zij zich toch niet veel onafhankelijker van al die vreemde overheden moeten opstellen? Misschien met iets minder valse ego’s en met iets meer onderlinge solidariteit? Daar wordt ieders werk alleen maar beter van. 

Winkelen bij Lidl

Geëtste beelden. 

Motorcycle Balaclava. 2015 Lidl.

Op de een of andere manier hebben al die heftige beelden die ons via de media op ieder moment van de dag bereiken toch hun werking. Of je dat nu wilt of niet. Wat is er onschuldiger dan winkelen bij Lidl? Mijn eerste blik, mijn eerste associatie was een totaal andere dan de comfortabele gebreide mutsjes die je onder een motorhelm kunt dragen.