Hype (2)

Allemaal Beestjes.

Mijn tekenmachines weten van geen ophouden. Zij produceren steeds grotere aantallen dierenportretten:

Machinetekening 2 2013.

 

 

 

 Machinetekening 3 2013.
 

Hype

Tekenmachines.

Tekenmachines Apollohuis 1985.

 

Een paar van de tekenmachines waarmee ik vroeger samen met Arnoud de Blauw verschillende installaties maakte heb ik de laatste weken weer eens op mijn atelier laten draaien. Het ging ons toen om ogenschijnlijk identieke apparaten die toch zeer verschillende tekeningen maakten. Nu maken deze machines in plaats van abstract-geometrische tekeningen plotseling verrassende portretten van dieren. Ik begrijp dat niet. Het dier is weliswaar hot in de beeldende kunst, maar het is absurd om te denken dat machines trends en hypes binnen de culturele wereld beter zouden aanvoelen dan wij zelf.

 

Machinetekening 1 2013.

Een klein wonder



Demonteren en Assembleren.

12 landschappen. 240x240 cm.



Toen ik in het kader van een onderzoek naar het fenomeen van de perceptie 12 keer een Hollands landschap trachtte te schilderen ontstonden er afbeeldingen die weliswaar hetzelfde leken maar op onderdelen toch zeer verschilden. Hoe verder je inzoomde op deze afbeeldingen hoe groter de verschillen werden tussen de details van de afbeeldingen die zich op eenzelfde plek binnen iedere afzonderlijke afbeelding bevonden. Geen sloot, molen, deur of raam was meer gelijk aan elkaar. Het is eigenlijk een klein wonder dat wanneer je al die onderling zeer verschillende details uitknipt en opnieuw weer samenvoegt er 12 nagenoeg identieke afbeeldingen ontstaan.  

Liefde

Hondjes.

Een dalmatiër op de achterbank van een Volvo oldtimer.

 

Toen ik in de parkeergarage van IKEA Duiven de witte dalmatiër met het rode halsbandje zag zitten op de achterbank van de glanzende Volvo oldtimer leek het hondje mij zeer levensecht toe. Het duurde even tot ik merkte dat ik te maken had met een pluchen beest. Het beeld klopte designmatig gezien helemaal, maar ik voelde daarna toch een lichte teleurstelling. Een uurtje later zag ik, toen ik wilde wegrijden van de parkeerplaats van de kunstenaarsbenodigdheden winkel Peter van Ginkel, een auto met op de hoedenplank een heus levend hondje. Ik heb een half uur gewacht tot het moment dat het baasje met twee schildersdoeken en twee kinderen terugkeerde naar de auto. Normaal doe ik dat niet maar ik wilde dit moment toch niet missen:

 

Een echt hondje.

 

Relativeren

Nazit.

 

Nazit performance Jaap Blonk Het Depot Wageningen 2013.

 



De klankkunstenaar Jaap Blonk hield vrijdag de dertiende september 2013 een uiterst vermakelijke lezing in Het Depot in Wageningen. Met een bewonderenswaardige discipline vertolkte hij exact een uur lang verschillende klankgedichten en deed daarmee, ook was het maar voor heel even, de vrijheid, blijheid geest van Dada en Fluxus herleven. Het in groten getale opgekomen publiek beloonde hem terecht met een groot applaus. In de nazit werd het publiek nog een drankje aangeboden. Dat is ook een goed moment voor enige relativering waarbij ik tijdens al die gezelligheid opnamen maakte van het eenzame beeld een etage lager. Ik heb Jaap Blonk hoog zitten. Ik kende hem eerder persoonlijk niet. Wel had ik ooit, toen ik installaties met radio-ontvangers maakte uit zoveel mogelijke organische, natuurlijke materialen bij toeval op een zender afgestemd die voor mij een volstrekt absurd geluid liet horen. Het zou toch niet waar zijn dat een radio-ontvanger invloed heeft op de inhoud van een radiozender? Dat zou echt de omgekeerde wereld zijn. Voor heel even verkeerde ik in die waan totdat de presentator afkondigde dat ik geluisterd had naar een klankgedicht van Jaap Blonk.

 

Ludwig Forum Aachen

 Sidekick.

 

Ludwig Forum Aachen. Oktober 2013.



Op bezoek bij het Ludwig Forum Aachen kwam ik vorige week terecht in de opbouw van de komende tentoonstelling. Niettemin waren er nog vele interessante werken te bewonderen in het kader van de tentoonstelling “ The other Americans.  Discoveries of the 1970s and 80s.” In Room 8 werden onder andere de hilarische mode-performances van Robert Kushner getoond die hij in 1978 uitvoerde in zijn project “Layers”. Meestal lijkt het allemaal maar rommel als je door de opbouw van een tentoonstelling loopt. Oude werken worden ingepakt en nieuwe werken uitgepakt. Niets lijkt dan meer op kunst. Soms kom je tussen al die rommel beelden tegen die eigenlijk helemaal niet gezien willen worden, maar waarvan je je toch afvraagt of een curator ze voor even toch een mooie, spannende plek heeft gegeven.





Kevelaer, kevelaer (2).

Ave Maria.

 

Kevelaer, 21 juni 2013.



De zangers in het koor in Kevelaer zongen na Ora, Ora nog een tweede lied. Het Ave Maria. Zij zongen wederom prachtig. Dezelfde zangers, dezelfde kerk, toch gaat mijn voorkeur sterk uit naar het eerste lied. Hoe kan dat? Ik doe een poging om mijn voorkeur te verklaren. De klank van het eerste lied was diep, vol en warm. De geluiden uit al die oude strotten van de zangers resoneerden, interfereerden en reflecteerden met de ruimte van de kerk dat het een lieve lust was. Maar misschien wordt mijn keuze ook wel ingegeven door mijn persoonlijke, subjectieve gehoor waarvoor ik geen enkele verklaring heb.  



Supermarktogen

Moestuin.



Moestuin met rabarber Doorwerth.

 

Afgelopen weekend bezocht ik Kasteel Doorwerth, in de buurt van Arnhem, waar ik vroeger wel eens geweest was toen mijn zoon nog in zijn riddertijd verkeerde. Het kasteel kon mij niet echt boeien. Wel de prachtige moestuin, onderhouden door vrijwilligers, met een grote variatie aan vruchten, kruiden en groenten. Topzware fruitbomen, gigantische kolen en intens kleurige rabarberstelen boden mijn oog weldadige contrasten in kleuren, groeiwijzen en structuren. Wat is het dat ik zo verrast ben door een eenvoudige moestuin die op mij plotseling zo'n indruk maakt? Het antwoord is net zo eenvoudig. Mijn ogen kennen de oorsprong van het voedsel niet dat ik koop. Ik heb last van supermarktogen die gewend zijn aan industrieel geteeld, verwerkt en verpakt voedsel dat mij iedere dag opnieuw door retailers, marketeers en biotechnici wordt aangeboden.

Hybrid World

Experiment.

Detail experiment hybride radio-ontvanger 1990.

 

Onlangs kwam ik een foto tegen die ik ooit maakte van een van de vele experimenten die ik in de jaren negentig uitvoerde om onderdelen van radio-ontvangers te vervangen door organische, natuurlijke materialen. Deze ontvangers stemden prettig doch chaotisch af op onbekende zenders. Hoewel we dat sinds Einstein en Bohr honderd jaar geleden eigenlijk al wisten, is die in eerste instantie absurde, hybride wereld nu onze normale, echte wereld geworden.

Camera

Imagoschade.

 

Toen ik een jaar geleden een videocamera kocht was het mijn intentie om iedere dag mijn camera mee te nemen om onverwachte gebeurtenissen vast te leggen. Die gebeurtenissen zouden dan weer een aanleiding kunnen zijn voor een verhaal of een blog. Om de simpele reden dat ik mijn camera vergeten was of dat deze niet opgeladen was heb ik er een flink aantal gemist. Ik noem twee van die gebeurtenissen:

 

- Rijdend vanuit Oosterbeek naar Doorwerth kwam ik onlangs ter hoogte van de rotonde een groep soldaten in volle bepakking tegen die zich in een lang lint op steps verplaatsten. Het was een koddig gezicht. Meerdere soldaten keken in het voorbijsteppen in mijn richting met een grote glimlach, alsof wij elkaar heel goed begrepen. Talibanstrijders zouden, zo was mijn eerste gedachte, van deze trainingsmethode beslist niet onder de indruk zijn. Mijn tweede gedachte was dat een beetje soldaat deze lachwekkende voorbereiding op missies in het buitenland zou moeten kunnen weigeren. 

- Bij een bezoek aan Kleef kwam ik vorige week een podium tegen waarop Guido Westerwelle, voormalig voorzitter van de FDP en minister van Buitenlandse Zaken van Duitsland een hartstochtelijke verkiezingstoespraak hield over vrijheid en democratie waarvoor het geld toch eerst verdiend zal moeten worden in het midden –en kleinbedrijf voordat we het kunnen uitgeven, zo was de boodschap. Voor het overige schetste de heer Westerwelle een waar doemscenario: "Als we niet alles op alles zetten gaan we het in arbeidsproductiviteit verliezen van de voormalige ontwikkelingslanden". "Duitsland is weliswaar groot in Europa, maar is klein in de wereld". Het is een uiterst negatief zelfbeeld waarvan je schrikt als dit hoort. Daar doet de kwinkslag die de heer Guido Westerwelle aan het einde van zijn toespraak maakte niets aan af: "Zoals de minister van buitenlandse zaken van Luxemburg zei tegen zijn ambtsgenoot van China: Wij vertegenwoordigen samen een kwart van de wereldbevolking". 

Misschien is het achteraf wel goed geweest dat ik mijn camera niet bij me had en heb ik daarmee de mogelijke reputatieschade van betrokkenen voorkomen.