De deconstructie van de wereld 1

Het wonder als deconstructie.

Radio Maria icoon

In opdracht van John W. Padberg (USA) voer ik in september 2015 een installatie uit in het kader van de tentoonstelling DUENDE in VM23, Arnhem Nederland. Deze opdracht heb ik om meerdere redenen graag aanvaard.

De zender Radio Maria met haar conservatieve katholieke gedachtegoed, waarvan ik oorspronkelijk dacht, ja zelfs hoopte, toen ik in mijn atelier in Oosterbeek NL de gebeden en gezangen ontving via een van mijn experimentele radio-ontvangers, met een aantal stoute zusters te maken te hebben die in een kelderruimte van het plaatselijke klooster een clandestiene piratenzender hadden opgericht, ja, deze obscure zender bleek tot mijn verrassing een zender te zijn met een wereldbereik, ja zelfs een zender die niet meer uitzendt op die ouderwetse middengolf maar heus digitaal, het liefst via een nieuwe DAB+ ontvanger.

Binnen ons Nederlandse pluriforme bestel juich ik van harte een dergelijke zender een eigen plek toe, ook al kan ik mij met haar gedachtegoed niet verenigen. Ik geloof ook helemaal niet in wonderen. De wonderen van de heilige St. Vitus, die meerdere malen niet klein te krijgen was, zelfs niet in grote potten van aardewerk met hete oliën en harsen, bestaan naar mijn mening slechts dank zij de overlevering louter in verhalen, teksten en beelden. Het concreet nabouwen van zo’n wonder zou werkelijk dramatisch uitpakken.

Het nabouwen van wonderen en het daarbij zoveel mogelijk in stand houden van de illusie van het wonder is een constructie die weliswaar iedere keer opnieuw veel techniek vereist maar in wezen onecht, onwaar en oneerlijk is. Je zou bijvoorbeeld een beeltenis, analoog die van de alom bekende lijkwade, met water dat van muren stroomt kunnen oproepen, waarbij die muren eerst een wateraantrekkende en waterafstotende behandeling hebben ondergaan.

John W. Padberg leerde mij dat het geloof, van welke aard dan ook, niet meer dan een gewone menselijke constructie is van waarden en betekenissen gelijk een kunstwerk dat ook is.

De installatie in VM23 bestaat uit een grote, vrijstaande wand met een aan de ene zijde geschilderd icoon van Radio Maria dat rode tranen huilt met daarin gemonteerd een pompsysteem met vloeistoffen, voedingsapparaten en ontvangers en aan de andere zijde nietszeggende, doch voorwaardelijke contragewichten om het geheel overeind te houden.

Voor sommigen kan dit verhaal ontnuchterend zijn, dat spijt mij. Maar er is hoop.Tijdens de expositieperiode van DUENDE in VM23 van 04 september tot en met 04 oktober is de ruimte aan de Ir JP van Muijlwijkstraat 23 in Arnhem geopend op vrijdag, zaterdag en zondag van 13.00 uur tot 17.00 uur en kan er volop gediscussieerd worden over het wonder van de elektriciteit als een duurzame energiebron voor al onze consumptiebehoeften.  

VM23: Onafhankelijk en Autonoom

VM23

Een onafhankelijke plek voor de autonome beeldende kunst.

Beeldende kunstenaars vormen een enorm, haast onuitputtelijk creatief kapitaal in een stad, regio of provincie. Dankzij de crisis ontstaan er op vele leegstaande non-plekken allerlei initiatieven waar beeldende kunstenaars opnieuw hun natuurlijke voedingsbodem vinden om werk te maken en te tonen zonder de knellende regels, belangen, eisen, voorwaarden en bemoeienissen vanuit de diverse overheden. Een van die autonome plekken is VM23 in Arnhem waar in haar korte tijd van bestaan prachtige initiatieven, ontmoetingen en presentaties van beeldende kunst hebben plaatsgevonden en waar volop nieuwe concepten worden ontwikkeld voor samenwerkingen, uitwisselingen, experimenten en innovaties. Het is nauwelijks voorstelbaar dat al deze activiteiten zonder enige subsidie worden uitgevoerd. Hoe doen zij dat toch, die kunstenaars?

In VM23 wordt op 6 september de tentoonstelling DUENDE geopend waarin kunstenaars het fenomeen elektriciteit, tot dusverre een haast vanzelfsprekende en anonieme energiebron voor kinetische objecten, binnen het kunstwerk op haar kwaliteit en duurzaamheid onderzoeken. In het najaar 2015 en het voorjaar 2016 volgen diverse uitwisselingen met onder andere Duitse en Gelderse kunstenaars en uiteraard vinden er opnieuw de succesvolle SALONS plaats, de meest toegankelijke manier voor kunstliefhebbers en verzamelaars om beeldend werk van een hoge kwaliteit te verwerven van zowel jonge als gevestigde kunstenaars.  
 

Laatste Nieuws

Kunst in de Achtertuin.

Achtertuin in Nowhereland

Het gerucht dat de leegstaande Koepelgevangenis in Arnhem niet beschikbaar zou zijn heeft grote beroering doen ontstaan onder de beeldende kunstenaars in Gelderland die ten behoeve van hun deelname aan de Biënnale Gelderland 2016 bereid waren om huis en have te verlaten door zich een week lang op water en brood in een kale cel voor te bereiden op hun grootste beeldende werk ooit in een van de 245 cellen van de leegstaande Koepelgevangenis in Arnhem. Wat een fantastisch project zou dit zijn geweest. Mocht het gerucht waar zijn, vallen hiermee vele dromen in duigen, omdat ondanks de gigantische leegstand van vele grote gebouwen in Arnhem waaronder die van ING en ABN, de deelnemende beeldende kunstenaars, indachtig het concept van de curator Hage Hagenaars voor de Biënnale Gelderland 2016, hun beeldende werk op een of andere obscure particuliere plek in de stad dienen te maken, in een huiskamer, kelder of kast, op een stoep, balkon of zolder, in een garage, schuur of achtertuin, achter een boom, muur of schutting, onder een bed, stoel of tafel, in een vitrine, graf of kruipgat of aan een gevel, boom of lantaarnpaal. Als je ook nog eens bedenkt dat het beeldende werk volgens haar concept van alles en nog wat kan zijn: een ritueel, een handeling of een concept, ben ik toch echt even de weg kwijt. Alles mag blijkbaar. Hoe is het mogelijk dat je voor een concept van niks een forse subsidie kunt krijgen? Wie is daar de gever? 

Beeldende kunstenaars uit Gelderland laten zich massaal opsluiten.

Kunstbiënnale in de Koepelgevangenis.

Werkonwillige bewakers ontslagen

Beeldende kunstenaars uit Gelderland laten zich na een oproep van de curator Hage Hagemans om deel te nemen aan de Biënnale Gelderland 2016 een week lang opsluiten op water en brood in een van de 245 leegstaande cellen in de koepelgevangenis in Arnhem. Een van de deelnemende kunstenaars vertelde mij: “Ik wist eigenlijk nooit goed waar ik mee bezig was, ik deed maar wat. Het concept van Hage Hagenaars om als kunstenaar een verbintenis aan te gaan met de Arnhemmer heeft mijn ogen geopend. Ik besef dat ik altijd met mijn rug naar de mensen heb gestaan. Ik trek mij nu sterk het lot van de criminele Arnhemmer aan en wil lijfelijk voelen wat zij ervaren hebben tijdens hun verblijf in de cel. Ik kan niet wachten om de deur achter mij in het slot te horen vallen. Ik droom er s ’nachts wel eens van en heb soms angstdromen. Maar misschien is zo’n cel ook wel een hele veilige plek. Een soort baarmoeder. Zal ik alvast een pot verf meenemen om haar helemaal donkerrood te schilderen? Ik voel dat ik mijn beste werk ooit ga maken. Of zal ik de cel volplakken met een heleboel pin-ups. Ik kan niet wachten. Ik word er nu al behoorlijk geil van”

Lees ook het concept. Zie: http://www.biennalegelderland.nl

Beeldende Kunst in Gelderland

Biënnale Gelderland 2016

Daar in het kleine café aan de haven. (Zie YouTube)

De vraag of beeldende kunstenaars in Gelderland ooit nog kunnen rekenen op een uitnodiging om hun autonome werk in het kader van een provinciale presentatie te tonen moet helaas ontkennend beantwoord worden nu ik het kinderachtige concept gelezen heb van de curator Hanne Hagenaars waarin zij kunstenaars oproept om deel te nemen aan de Biënnale Gelderland 2016. Zij vraagt aan de kunstenaars om zich te verbinden met de z.g. “Arnhemmer” door hem of haar een cadeautje te geven. Hoezo? Als voorbeelden noemt zij de oude man die opdrukoefeningen doet op het stoepje voor zijn huisje en een vrouw die vol genoegen een haal van haar sigaret neemt. Ondertussen klinkt, jawel, een carillon door de buurt.

Er is op zich zelf niets mis mee om (provinciale) kunstgelden te besteden aan het zichtbaar maken van het creatieve kapitaal voor het grote publiek door beeldende kunstenaars een podium te bieden na een (autoritaire) selectie van hun werk op basis van thematiek, discipline of kwaliteit. Er gaat wel iets mis als aan de beeldende kunstenaars gevraagd wordt om bij deelname hun autonomie op te geven door zich niet alleen aan de voorgestelde werkwijze te onderwerpen maar zich ook te voegen naar allerlei andere uiterst rare voorwaarden, onder andere door bereidheid te tonen om een werkje voor een of andere rechter alsook voor de directrice van het Museum Arnhem te maken, of zich als Nijmegenaar of Achterhoeker verplicht in de huid van een Arnhemmer te verplaatsen.    

Kunst en Technologie 2

Geluidskunst 2015

Soundscaper Harm Jan Roeles

De tijd schrijdt voort. Terwijl de tentoonstelling “NowHere” in Eindhoven 1995 zich nog strikt hield aan haar thematische uitgangspunt om met de middelen van de techniek diezelfde techniek te verbeelden is de tentoonstelling van geluidskunst Soundscape 2 in Galerie Espace Enny in Laag Keppel anno juli/augustus 2015 veel luchtiger en breder opgezet met zowel strenge als speelse werken, met zeer luidruchtige en zelfs stille werken waarin soms slechts de suggestie van geluid en de herinnering aan geluid verbeeld wordt, ja soms zelfs het onhoorbare geluid zichtbaar gemaakt wordt.

Soundscaper Jochem Esser

Kunst en Technologie

Soundscapes.

 

De geluidskunst is anno 2015 weer helemaal terug met de tentoonstelling Soundscape 2 in de Galerie van Espace Enny in Laag Keppel. Met dank aan Enny Verheij, Armeno Albers en Carel Lanters.

Een artikel in het dagblad Trouw van ROBBERT ROOS − 02/11/95! wil ik de lezers van deze blog niet onthouden. Dit artikel uit 1995 handelt over de tentoonstelling “NowHere” in de Schellensfabriek, Vestdijk 80A, Eindhoven. Twintig jaar na dato is zijn conclusie nog steeds actueel.

'NowHere' is een soort uitwisselingsproject tussen Het Apollohuis uit Eindhoven en Gallery Surge in Tokio. De ondertitel luidt 'een Japans-Nederlandse tentoonstelling van eigentijdse kunst 1995'. Er is gezocht naar kunst die nu van belang wordt geacht. Daardoor is het des te saillanter dat de 'klassieke' media als schilderen en beeldhouwen ontbreken. Blijkbaar wordt alleen het gebruik van elektronica - de rode draad van de expositie - als echt vernieuwend gezien.. Verschillende kunstenaars presenteren zich als knutselaar/uitvinder. Paul Panhuysen (1934) heeft zijn ruimte omgetoverd tot een groot muziekinstrument, net als Kazue Mizushima (1964). Panhuysen installeerde een mechanisch orkest, waarvan de violen, gitaren en trommels met elektronisch aangedreven strijkstokken, plectrums en trommelstokken worden bespeeld. Een intrigerende muziekcompositie volgens de aan John Cage verwante chaos-theorie is het resultaat.. In het midden van de oude fabriekshal staat een tafel, waar strak gespannen draden samenkomen. Deze draden zijn hoog aan het plafond verbonden met enorme blikken, die als een soort alternatieve klankkasten fungeren. Door met de vingers langs de snaren te strijken geeft Panhuysen concerten op dit zelfgebouwde instrument. Mizushima gebruikt eenzelfde methode, maar bij haar zijn het in groepen kris-kras door de ruimte gespannen zijden draden, die aan de uiteinden zijn voorzien van kartonnen bekertjes. Bij het betreden van haar ruimte heb je even het gevoel dat je een driedimensionale notenbalk bent binnengestapt.. Achter de zaal van Mizushima zorgt Nico Schulte (1949) voor een 'concert' met radiofrequenties. De energie voor zijn geluidsinstallatie wekt Schulte op alternatieve wijze met natuurlijke krachten op. Hij gebruikt hiervoor citroenen in een mengsel van water, zuren en zoutoplossingen, een gedroogde tulp geplet tussen twee glasplaten en een bak viooltjes. Natuur en techniek vloeien in Schultes installatie op een verbijsterende manier samen. Als neveneffect vult ook nog de geur van de citroenen de ruimte.. De exercities met geluid worden gevolgd door licht-experimenten. Het meest sprookjesachtig is het werk van Takashi Sasaoka (1956) & Soichi Arichi (1957). Het duo bouwde een muurtje van nonchalant tegen elkaar aan leunende tl-buizen, niet verbonden met welk armatuur dan ook. Die kunnen dus niet branden, denk je. Mooi wel. Door een elektriciteitssnoer langs de tl-buizen te draperen en hier een golflengte doorheen te sturen, beginnen de lampen te gloeien op de plek waar de draad hen raakt. Het is kunst vermengd met hogere natuurkunde.. Tokihiro Satoh (1957) gebruikt een simpelere lichtbron: de zon. Satoh stelt zijn fototoestel op in de vrije natuur of in de stad, kiest een extreem lange belichtingstijd en beweegt zich dan met een spiegeltje waarin de zon reflecteert door het beeld. Zo ontstaan surrealistische landschappen vol geheimzinnige lichtpuntjes, die contouren in het landschap accentueren of als autonome flonkerende ornamentjes een compositie binnen de compositie vormen.. Vermeldenswaard is verder Christiaan Zwanikken (1967). Hij brengt karkassen van dieren tot leven. Snavels en vogelhuiden zijn gemonteerd op robot-achtige machines en bewegen zich al fladderend of snaterend op hun plek. De dood wordt weer levend. Alleen doet het werk nogal denken aan Panamarenko, die voor het beeldenpark Middelheim in Antwerpen een mechanische kip ontwierp, die daar verwoede pogingen doet om van een paal af te vliegen..

Conclusie:
'NowHere' probeert het lichaam weer op een emotionele manier bij de elektronica te betrekken, waar de elektronische media de laatste jaren steeds abstracter en onpersoonlijker werden.

Creatief Kapitaal 2

art@nuyens

Neon light van Johannes Karman tijdens DE LENTESALON. Juni 2015.

Terwijl er nog volop gediscussieerd wordt over al die megalomane en kostbare nieuwbouwprojecten ten behoeve van de culturele sector gaan de initiatieven vanuit diezelfde sector, ondanks minimale middelen, gewoon door met het tonen van een hoogwaardig aanbod van onder andere beeldende kunst op al die godvergeten en verlaten non-plekken in al die geld verkwistende steden. Laat ik slechts een paar voorbeelden noemen in de stad waar ik woon.Terwijl eerder al een heel orkest is wegbezuinigd, wordt nu een flinke verbouwing met een tweede concertzaal overwogen, ook het filmhuis dient om een onbekende reden te verhuizen naar een splinternieuw gebouw en het museum wil opnieuw een lelijke vleugel aan haar gebouw plakken. Dit alles zit in de planning terwijl twee fonkelnieuwe gebouwen voor onder andere de amateuristische kunstbeoefening zowat leegstaan door een sterk teruglopend aanbod. Zonder te wijzen naar de politiek verantwoordelijken voor al deze ellende en zonder te weten wie iedere keer weer de bouwduivel op pad stuurt om de gemeenschap miljoenen aan overheidsgeld afhandig te maken, zijn er de laatste jaren van uit het creatieve veld bijzondere initiatieven ontstaan. 

Een van die initiatieven wil ik hier noemen. Dankzij de bereidwilligheid van de Woningcorporatie Portaal om een grote leegstaande en onttakelde ruimte aan de van Muijlwijkstraat 23 in Arnhem tijdelijk beschikbaar te stellen waarin voorheen een AH- winkel gevestigd was, kon het afgelopen jaar een kwalitatief hoog aanbod van beeldende kunst gerealiseerd worden met verrassende tentoonstellingen. In deze ruimte zijn na de grote tentoonstelling LUCIFER IN PARADISE in april 2014 met werken van Rob Scholte vanaf november 2014 nog vijf nieuwe tentoonstellingen georganiseerd: DOTS THAT GO FOR A WALK, MACHINA, BODY DOUBLE, ALLES MOET OMHOOG en DE LENTESALON. De positieve ontmoetingen met vele kunstliefhebbers hebben veel goodwill opgeleverd voor het initiatief van de gepassioneerde verzamelaar en stedenbouwkundige Joop Nuyens waarin hij samenwerkt met Nico Schulte, beeldend kunstenaar en oud-docent van ArtEZ. Zij hebben hiermee ondubbelzinnig aangetoond dat vanuit een grote gedrevenheid en een haast ongelimiteerde passie voor de kunst met zeer minimale middelen het enorme creatieve kapitaal in de stad zichtbaar en toegankelijk gemaakt kan worden. Zo wordt het aanbod van werken van goede kunstenaars tijdens DE LENTESALON voortdurend vernieuwd om niet alleen de kunstliefhebbers maar ook het grote publiek in staat te stellen uit een zeer divers aanbod te kiezen en daarmee de verkoopkansen voor de kunstenaars te vergroten.

Dat is nog niet alles. Behalve de specifieke invulling met beeldende kunst en de vele waardevolle onderlinge ontmoetingen van de kunstenaars vormt deze plek, strategisch gelegen, een natuurlijke entree (portaal) voor het Arnhemse Modekwartier met haar winkels voor mode en design en is zij ook zeer laagdrempelig voor incidentele presentaties zoals een pop-up modewinkel, een afstudeerproject of een boekpresentatie. De mogelijkheden voor de toekomst zijn haast onbegrensd om op deze plek nieuwe initiatieven te blijven ontwikkelen en daarmee spraakmakende presentaties te realiseren ten behoeve van de inwoners van de stad, de (inter-)regio en daarbuiten. Behalve exposities van autonome kunst kunnen dit ook meer wijkgerichte of zelfs internationale projecten zijn. Zo toonden Duitse kunstenaars uit de euregio al hun belangstelling voor een uitwisseling met hun Nederlandse collega’s.

Nothing Changed

Wolken.

waarneming juni 2015

Een witte wolk

Een blauwe hemel

Een witte streep

Een witte wolk

Een blauwe hemel

Een witte streep

Gelijktijdig

Vliegen twee vliegtuigen uit witte wolken

Vliegtuigen ontstaan uit witte wolken

(waarneming juni 2015)

Varkentjes groeien aan planten

(waarneming juni 1500) 

 piggiplantje anno 1500

WNCW

http://wncw.org/listen-live 

Ik woon in Nederland. Behalve de zenders die actueel nieuws brengen luister ik naar geen enkele andere Nederlandse radiozender. Gelukkig maar. Van het walgelijke initiatief en het slappe excuus daarop van grootverdiener G. Beelen op een van die zenders heb ik slechts zijdelings kennisgenomen. Het ging hierbij om het uitnodigen van luisteraars om het een of ander tussen de borsten te klemmen in het kader van de bestrijding van borstkanker. Hoe ziek kun je zijn.  

Sinds jaren ben ik uitgeweken naar buitenlandse zenders. De internetzender WNCW is daarbij mijn favoriet. Pas op! hoe later, hoe beter.