Orgone Energy

Mike Kelley (2)

Mike Kelley, Documenta IX 1992. Orgone Shed (in de achtergrond). Met dank aan Mirjam van Tilburg, zaaltekst Stedelijk Museum Amsterdam.

Eerder schreef ik in deze blog een niet al te enthousiast verhaal over een retrospectief met werken van de Amerikaan Mike Kelley in het vernieuwde en gerenoveerde Stedelijk Museum in Amsterdam. Niettemin ontdekte ik toch een aantal pareltjes. Een van de werken die mij in het bijzonder aansprak was een ontwerp voor een houten bouwsel: How to Build and Use an Orgone Energy Accumulator. Zijn Orgone Shed is hierboven in de achtergrond zichtbaar. Het was zeker niet de beeldende kwaliteit van dit ontwerp maar meer het (absurde) idee er achter. Daar is wel een verklaring voor omdat ik mijn persoonlijke belangstelling voor de relaties tussen kunst, natuur en wetenschap terug zag in dit werk. Kijken naar kunst is immers ook het projecteren van onder andere je eigen gedachten. In eerste instantie ging ik er van uit dat Mike Kelley het allemaal zelf verzonnen had en was ik zelfs teleurgesteld toen bij nader inzien bleek dat zijn idee achter dit werk niet meer was dan een referentie aan de Orgone Accumulator van de controversiële psychoanalist Wilhelm Reich die reeds in 1940 het fenomeen Orgone Energy presenteerde. Door het bezoeken van zijn tentoonstelling heeft Mike Kelley mij, geheel onbedoeld, toch een nieuwe wereld geopend waarvan ik het bestaan nog niet kende. Meer is te lezen over Wilhelm Reich op:  http://inventors.about.com/od/qrstartinventors/a/orgone.htm 

Dope(2)

My Cat Tommy.

Deze video heeft niets te maken met dit bericht. Behalve dat mijn poes veel aandacht vroeg toen ik dit bericht schreef. We kunnen veel leren van dieren.

De oogst was wat mager in 2012. Mij was het nog niet echt opgevallen maar Sportief Nederland wil op de eerstkomende Olympische Spelen veel meer (gouden) medailles. Hoe absurd! De DDR ging ons ooit voor en we weten hoe dat afgelopen is. Niettemin zal er door Nederland opnieuw vol op dit traject ingezet worden. Dat betekent dat alle activiteiten in de Olympische sporten de komende jaren langs de “Olympische meetlat” gelegd gaan worden om uiteindelijk dit zogenaamde hogere doel te bereiken. Die meetlat zal in hoge mate bepaald worden door onze sublieme kennis van optimale groeiprocessen zoals wij die kennen in de bio-industrie. Daar is Nederland heel sterk in. Behalve paprika’s, tomaten, zaden, bollen, bloemen, melkproducten, varkens, kazen en koeien zullen alle toekomstige topsporters met een Olympisch perspectief in ditzelfde regiem worden opgenomen. Dat doen ze overigens graag. Succes lonkt. Spuiten en slikken is daar een vanzelfsprekend onderdeel van en de Nederlandse artsen bewaken daarbij loyaal de gezondheid van de sporters. Een gunstige omstandigheid is dat het Sportcentrum Papendal en de Universiteit van Wageningen niet zo erg ver van elkaar liggen, zodat er onderling gemakkelijk de nodige informatie kan worden uitgewisseld. Al met al een winning team. Succes gegarandeerd. Nu alleen nog even het verbod op stimulerende middelen de wereld uithelpen en om het plaatje compleet te maken nog een paar kansrijke buitenlandse sporters naturaliseren. In de sport moet je namelijk een echte Nederlander zijn om (internationaal) te kunnen scoren. Dat geldt overigens niet voor Kunstwereld Nederland. Zij kent echte Nederlanders helemaal niet. Zij kijkt vooral “over de dijken” heen en staat haast onvoorwaardelijk open voor de wereld en stelt onze Nederlandse podia, musea en opleidingen volop ter beschikking voor, ik geef het toe, vaak uitzonderlijk getalenteerde buitenlandse kunstenaars en kunststudenten. Ik kan mij echter niet aan de indruk onttrekken dat Nederlandse beeldende kunstenaars de laatste jaren bijzonder matig gepresteerd hebben op de diverse internationale tentoonstellingen. Na Rembrandt, van Gogh, Mondriaan, de Kooning en Appel hebben, afgezien van (nee, niet Dumas) de fotografen Dijkstra en Corbijn, in Nederland opgeleide Nederlandse beeldende kunstenaars nauwelijks internationaal gescoord. Naar mijn gevoel is de balans zoek geraakt. Nu de overheidsgelden sterk terug lopen zou er specifiek op het faciliteren van Nederlandse kunstenaars moeten worden ingezet. Er is hoop. Nederland vergeet af en toe dat zij voor een groot deel onder zeeniveau ligt, maar komt altijd weer net op tijd tot bewustzijn en handelt vervolgens adequaat door de dijken te verhogen. 

Dope

Lance.

Lance Edward Gunderson

Lance Armstrong bekende doping te hebben gebruikt. Als een van de bekendste sporters van zijn tijd personifieert hij nu de leugen van de doping in de sport. Dit zal altijd aan hem blijven kleven, ook al deden zowat alle professionele sporters nagenoeg het zelfde. Hij nam als eerste de dopingzonden van zijn wielercollega's op zijn schouders, gelijk een van zijn voorgangers, die al tweeduizend jaar geleden de zonden van de mensen op zich nam. Dit zou hem groot, zelfs onsterfelijk hebben gemaakt. Helaas deed hij dit pas nadat hij veel mensen in zijn directe omgeving beschadigd had en hij voor het platte gewin zijn bekentenis deed in een gearrangeerd gesprek met Oprah dat om dubbele inkomsten uit reclame te genereren zelfs in twee delen is uitgezonden. Daarmee is hij iedere geloofwaardigheid verloren. Het was immers maar een klein deel van het hele verhaal dat hem nu al miljoenen heeft opgeleverd. Er zullen nog vele miljoenen volgen. Het volledige verhaal zullen we echter nooit van hem horen. Je zou je af kunnen vragen waarom dit verhaal verteld moet worden op een blog met teksten over kunst. Hoe zit het eigenlijk met de doping in de kunst? Ik geef je op een briefje dat er onder invloed van geestverruimende middelen vele grootse kunstwerken zijn gemaakt. Nu ik er zo eens over nadenk is het niet fair dat kunstenaars er zo gemakkelijk mee wegkomen en dat sporters continue verdacht gemaakt worden. Geef het gebruik van stimulerende middelen volledig vrij onder de voorwaarde dat de (team)artsen de gezondheid van de sporters controleren. Dit laatste is eigenlijk al staande praktijk. Dus waarom nog liegen en bedriegen?    

       

Mediahype

Hollands weer.

 



Een dag in de omgeving van Arnhem, januari 2013.

In de Nederlandse media wordt iedere dag de weersvoorspelling als iets spannends, zelfs als iets spectaculairs gebracht waarbij volop gespeculeerd wordt over dijkdoorbraken, vriesdoden en Elfstedentochten. Dan hebben we het dus gewoon over een kalm weertype met een beetje vorst en misschien wat lichte sneeuw. Dit zegt vooral iets over de media zelf. Zij staan voortdurend op scherp omdat zij dagelijks moeten leveren aan een groot publiek. Zonder suggestieve vraagstellingen en schaamteloze overdrijvingen gaat dat niet meer. Op zondag 20 januari 2013 was er zelfs sprake van Code Oranje. Dank zij deze waarschuwing kon ik in alle rust met mijn geliefden een toeristisch autoritje maken in de omgeving van Arnhem en enkele uitspanningen bezoeken. Omdat er geen tegenliggers te bekennen waren en ook de alcoholpolitie het liet afweten hadden wij het erg gezellig. Het begint er steeds meer op te lijken dat, om de waarheid te leren kennen, je beter te rade kunt gaan bij beeldende kunstenaars die met een zekere distantie de wereld beschouwen. Dat is toch merkwaardig! Kunstenaars hebben het manipuleren van de werkelijkheid zowat uitgevonden, maar leggen eigenlijk een veel grotere realiteitszin aan de dag.      

Stedelijk Museum Amsterdam

Het was weer Bommetjevol.

Stedelijk Museum Amsterdam (02-01-2013). 

In het vernieuwde en gerenoveerde Stedelijk Museum in Amsterdam zag ik de dag na nieuwjaarsdag een retrospectief met 200 werken van de Amerikaan Mike Kelley. Behoudens enkele pareltjes sloeg deze tentoonstelling werkelijk alles dood dat ooit pijnlijk, rauw en controversieel was in zijn werk. Het is wellicht ook de tijd zelf die voortschrijdt en daarmee ooit verklaarde kunstwerken, zelfs binnen enkele decennia, doet verliezen aan betekenis, relevantie en noodzaak. Niettemin stroomden duizenden bezoekers in de nieuwbouw van het museum van de ABNAMRO ZAAL tot in de VANDENENDE FOUNDATION ZAAL gedisciplineerd langs de zorgvuldig tentoongestelde werken. De Nederlandse komiek André van Duyn zou zeggen: het was weer bommetjevol. 



Perpetuum mobile

Eindeloze herhaling. 

Vuilverbrander AVR Duiven.

De vuilverbrander AVR en het voorbijrazende verkeer op de A12 heb ik gefilmd vanuit de parkeergarage van de IKEA te Duiven, aan de andere kant van de snelweg. Deze drie-eenheid (AVR, A12, IKEA) lijkt in haar haast oneindige energiestromen sterk op de herhaalde bewegingen van een Perpetuum Mobile met het verschil dat aan deze drie-eenheid, je zou het een conglomeraat kunnen noemen, continue een gigantische hoeveelheid aan energie moet worden toegevoegd. Het is evident dat in zelfverklaard duurzaam Nederland, dat hopeloos achter loopt in Europa, de torenhoge milieubelasting en de tomeloze verspilling van energie aan de orde van de dag is.

Ik heb een sterke voorkeur voor processen die tot niets leiden. Het bereiken van een doel is voor mij niet zaligmakend, wel ben ik geïnteresseerd in de weg er naar toe. Het is gewoon nieuwsgierigheid in de hoop om iets uit te vinden. Ondanks het feit dat volgens de eerste twee hoofdwetten van de Thermodynamica een Perpetuum Mobile niet mogelijk lijkt, heb ik er toch regelmatig modellen van gemaakt om ze vervolgens weer af te breken. Bij de herhaalde bewegingen van een Perpetuum Mobile wordt geen enkele energie toegevoegd. Het is juist de bedoeling dat het systeem zichzelf in stand houdt. Ik weet zeker dat ik, tegen beter weten in, binnenkort weer opnieuw ga proberen om een werkend model te maken.

Kunst ligt op straat

AVR

De vuilverbrander in Duiven is voor mij een belangrijke inspiratiebron. In mijn blog heb ik daar al eens eerder een artikel aan gewijd. Ik zal er nog vaak over schrijven. Ik maakte onlangs op een parkeerplaats aan de overzijde van de snelweg een foto van deze brander. Op de voorgrond is een bijzonder bouwsel te zien. Het kan zonder meer wedijveren met diverse abstracte kunstwerken die mij vanuit de geschiedenis van de beeldende kunst bekend zijn. Ik noem in dit verband Imi Knoebel en Piet Tuytel. Een goede beschouwer ziet dat hier geen enkele sprake is geweest van welke intentie dan ook om een kunstwerk te maken. Het (afval)materiaal is met een band samengepakt om tegenwicht te bieden aan een reclamedoek dat met rubberbandjes aan een ijzeren raam bevestigd is.

Electric World

Stroom maken.

Nico Schulte. 5 Aquaria met anode/kathode. Detail installatie Zero One Two (Tokyo 1995).

Recent kreeg ik van een goede vriendin een promotieonderzoek van dr. Marjolein Helder toegespeeld. Zij onderzocht hierin de ontwerpcriteria van de Plant- Microbiële Brandstofcel (P-MBC) die de verhoogde elektrochemische activiteit rondom de wortels van planten benut en tracht om te zetten in elektriciteit. Ik heb het onderzoek als beeldend kunstenaar met zeer veel belangstelling gelezen. Het herinnerde mij aan mijn eigen hybride installaties met galvanische energievelden en organische radio’s die ik een tiental jaren geleden uitvoerde, mede gestimuleerd door de belangstelling daarvoor van Paul Panhuysen, zie: http://www.paulpanhuysen.com/ . Kunstenaars en wetenschappers hebben immers gemeen dat zij nieuwsgierig zijn en iets willen uitvinden waarbij de kunstenaar verbeeldt en de wetenschapper bewijst. Toen ik het nieuwe boek “De ontdekking van de Aarde” van de geoloog Peter Westbroek las, waarin hij de contouren van een "Tweede Verlichting" schetst, kreeg ik een haast onbedwingbare zin om opnieuw galvanische cellen te gaan maken.

Zie: http://nl.wikipedia.org/wiki/Galvanisch_element. Allereerst ga ik het afval in mijn tuin verzamelen. Daarna koop ik een voltmeter.

Quickfruitchange

Marshallradio.

Zo’n 15 jaar geleden maakte ik analoge opnamen met een simpele Dubbel 8 filmcamera van een experiment. Ik had de ingang van mijn Marshall- versterker verbonden met een paar weerstanden en condensators, wat draad, groente en fruit. Mijn versterker begon op dat moment plotseling als een radio-ontvanger te werken. Toen ik dit organische materiaal verving, stemde mijn versterker af op een geheel andere zender. Op de een of andere manier lukte het mij om daarvan een RealAudio/RealVideo fragment te maken. De opnamekwaliteit is verre van perfect, maar laat wel de essentie zien en horen van een experiment in het atelier. Het schijnt dat sommige mensen geluiden horen die afkomstig zijn van radiozenders die hun holle kies als een ontvanger zien.

Queen

Queen of England.

In de museumwinkel van het Museum Folkwang in Essen kocht ik onlangs een voorwerp, voorstellende de Queen of England, die met haar handje zwaait. Het is een gestileerd beeldje dat in verschillende kleuren verkrijgbaar is. In haar handtasje zit een lichtcelletje om het handje te laten bewegen. Deze gadget is voor Kikkerland® http://www.kikkerland.com/ ontworpen door Chris Collicott. Ik vind het een goed gelukt ontwerp waarbij de persoonlijkheid van de Britse koningin treffend is weergeven. Wel gaat zij binnenkort concurrentie krijgen. Niet van onze huidige koningin Beatrix, waarvan ik alleen een postzegel, een munt en een schilderij ken, maar van prinses Maxima, die formeel natuurlijk prinses blijft, maar binnen enkele jaren de onbetwiste Queen of Holland zal zijn. Zij gaat het glansrijk winnen van alle andere Queens all over the world. Ik ben daarom zeer benieuwd naar de gadgets die van haar gemaakt gaan worden. Dat kan onmogelijk een statische pop zijn met een handtasje en een wapperend handje.